Search Members Help

» Welcome Guest
[ Log In :: Register ]

1 members are viewing this topic
>Guest

 

[ Track This Topic :: Email This Topic :: Print this topic ]

reply to topic new topic new poll
Topic: Ομιλία του Χρήστου  Σαμαρά στο 10 συνέδριο του ΣΕΔ, 10 συνέδριο του ΣΕΔ στο Χιλτον 22/12< Next Oldest | Next Newest >
 Post Number: 1
shareholder-cs Search for posts by this member.

Avatar



Group: Ds sed
Posts: 187
Joined: Apr. 2008

Member Rating: None
PostIcon Posted on: Dec. 26 2012,22:38   Ignore posts   QUOTE

Θέμα:
Ζούμε πλέον σε μια περίοδο έντονης, βίαιης και συχνά άδικης  ανακατανομής πλούτου, χρέους,  και υποχρεώσεων προς κάθε κατεύθυνση. Αλλά η  χώρα,  και το συμφέρον της δεν μπορεί να δομηθούν πάνω σε τέτοιες τραγικές "εκπτώσεις" της νομιμότητας και της ηθικής.
Η χώρα και το συμφέρον της δεν μπορεί να δομηθούν πάνω σε τέτοιες τραγικές "εκπτώσεις" της νομιμότητας και της ηθικής.



Κυρίες και Κύριοι,  

Παραδοσιακά, σε κάθε οικονομικό σύστημα, ακόμα και στις πλέον καπιταλιστικές οικονομίες, το κράτος παίζει ένα ανα-διανεμητικό  ρόλο στα εισοδήματα. Ασκεί δηλαδή κοινωνική πολιτική υπέρ των αδυνάτων στρωμάτων της κοινωνίας, χρηματοδοτώντας την, μέσα απ τη φορολογία των πλουσιότερων στρωμάτων,  αλλά και με τις πολιτικές του πάνω στη διανομή του δημόσιου πλούτου.

Και αυτό γενικότερα είναι κοινωνικά αποδεκτό, ακόμα και απΆ τα πλουσιότερα στρώματα,  εφόσον υπηρετεί το γενικότερο καλό της κοινωνικής ειρήνης,  και  εφόσον δεν φτάνει  σε επίπεδα στρέβλωσης τέτοια που να καθίσταται αντικίνητρο για περισσότερη εργασία και παραγωγή πλούτου,  όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τον ακραίο φορολογικό συντελεστή του 75% στη Γαλλία για εισόδημα πάνω απο 1 εκατ. ευρώ, που εκδιώχνει και αναγκάζει πλέον τους πλούσιους Γάλλους να θέσουν ως φορολογική βάση το γειτονικό Βέλγιο. (Lois Vuitton, Gerard Depardieu κλπ)

Ενας ακόμα λόγος που οι φορολογικοί συντελεστές πρέπει να είναι απολύτως εύλογοι, είναι ότι,  στην αντίθετη περίπτωση εξωθούν τους πολίτες προς τη φοροδιαφυγή και την παραοικονομία.
Και διευρύνουν και τη διαπλοκή με το φοροσυλλεκτικό μηχανισμό, - με τον έφορο δηλαδή.
Και μάλιστα δημιουργούν διπλό κακό,  και γενικεύουν τη φοροδιαφυγή, διότι ακόμα και αυτός που θα ήταν πρόθυμος να αποδεχτεί τη βαριά φορολόγηση,  δεν μπορεί πρακτικά να το κάνει,  αφού είναι εκτεθειμένος σε μια ανταγωνιστική αγορά,  και δεν θα μπορέσει να επιβιώσει επαγγελματικά  στον ανταγωνισμό, αν είναι υποχρεωμένος να χρεώσει 40% και 45% ακριβότερα απ τον συνάδελφο του  που δεν χρεώνει τον πελάτη καθόλου φόρο και ΦΠΑ


Στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες είχαμε όμως,  και αρκετές άδικες ανακατανομές εισοδήματος απ το κράτος.

Είχαμε απ το 1981 και μετά μια έντονη ανακατανομή πλούτου και εισοδήματος από τον ιδιωτικό τομέα υπέρ του δημοσίου τομέα. Ενός Δημοσίου   το οποίο  μεγάλωνε συνεχώς αριθμητικά,  αλλά και επαύξανε το υψος των μισθών του,  δυσανάλογα σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα αλλά και σε σχέση με τη παραγωγικότητα του ιδίου του δημοσίου και τις γενικότερες δυνατότητες της οικονομίας.

Αυτό αποτέλεσε διαχρονικά ένα σημαντικό αντικίνητρο στο να επιχειρήσει να ανοιχτεί κάποιος στα βαθειά νερά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και σε ένα αντιεπιχειρηματικό  και γραφειοκρατικό περιβάλλον.

Δεν υπήρχε κίνητρο  να αναλάβει κάποιος κινδύνους και αυξημένη προσπάθεια,  και άγχος,
όταν απ την άλλη υπήρχε δυνατότητα να χωθεί στη μονιμότητα του καλοπληρωμένου δημόσιου υπαλλήλου, της ήσσονος προσπάθειας, του μικρού ωραρίου, των παχυλών επιδομάτων και των χαμηλών απαιτήσεων από πλευράς εργοδότη.

Αυτό αποστέωσε και ξεκλήρισε σταδιακά τον όποιο παραγωγικό ιστό και ανάγκασε ολοένα και λιγότερους, να δουλεύουν ολοένα και σκληρότερα, και να φορολογούνται ολοένα και βαρύτερα,  για να καταφέρουν να συντηρήσουν ολοένα και περισσότερους ΔΥ.

Και επειδή αυτό δεν ήταν κατορθωτό να διατηρηθεί σε βάθος χρόνου, αντί να το ελέγξουμε, συνεχίσαμε και εκθέσαμε τη χώρα σε ολοένα πιο γιγάντιο εξωτερικό δανεισμό.

Και συνεχίσαμε μέσω των αθρόων διορισμών, να κρύβουμε έτσι κάτω απΆ το χαλί, την ανεργία και την έλλειψη ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας.

Αυτό,  σε συνδυασμό με μια άλλη σημαντική στρέβλωση που θα περιγράψω παρακάτω, έχουν δημιουργήσει με κρατική ευθύνη, μια άδικη ανακατανομή εισοδήματος και υποχρεώσεων, μεταξύ των γενεών πλέον.

Η άδικη αυτή αναδιανομή,  ήταν με τα εφάπαξ και τις συντάξεις. Συχνά πρόωρες, συχνά δοσμένες σε ικανοτάτους ανάπηρους, συχνά σε τυφλούς με γερακίσια όραση, συχνά σε μη δικαιούχους συγγενείς θανόντων.  
Κανείς δεν έδειχνε να νοιάζεται για το απο που προέρχονται όλα αυτά τα λεφτά, και ποιός θα τα αποπληρώσει.

Επιπλέον η υπερσυνταγογράφηση, η σπατάλη και κακοδιοίκηση στα νοσοκομεία, η διαφθορά στις προμήθειες και τις παροχές, τα άπειρα ασφαλιστικά ταμεία με το υπέρογκο διοικητικό κόστος, η αύξηση του προσδόκιμου ορίου ζωής, η υπογεννητικότητα και το δημογραφικό,  και η άρνηση των συνδικαλιστών και της κοινωνίας ευρύτερα,  να κοιτάξει έγκαιρα το φορολογικό που κατέρρεε, και να λάβει μέτρα,

όλα αυτά οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση,  όπου οι εισφορές των νυν πάνε άμεσα στη πληρωμή συντάξεων, και στα περισσότερα ταμεία  δεν ξέρουμε πως και αν θα πληρωθούν οι συντάξεις μετά απο 1-2 μήνες….

Έτσι οι παλαιότερες γενεές χρέωσαν τη τρυφιλή τους διαβίωση στις νεότερες γενεές όπου καλούνται σήμερα να επιβιώσουν με μισθούς πείνας και με απολύτως αβέβαιο ασφαλιστικό αύριο,  παρ όλες τις ασφαλιστικές εισφορές και τους φόρους που με δυσκολία καταβάλουν.

Διότι η οικονομία,  μπορεί συχνά να διαβαίνει  σε λάθος δρόμο, ακόμα και  για μεγάλο χρονικό διάστημα,
αλλά κάποια στιγμή λόγω της ανισορροπίας φτάνει σε κρίση,  και τότε αναπόδραστα και επώδυνα το  διορθώνει.

Λιγο πολύ αυτά είναι γνωστά. Ας μπούμε στα ειδικότερα

Ζούμε πλέον σε μια περίοδο έντονης, βίαιης και συχνά άδικης  ανακατανομής πλούτου, χρέους,  και υποχρεώσεων προς κάθε κατεύθυνση.

Όπου το δημόσιο χρέος που το εξέθρεψαν οι λανθασμένες πολιτικές και κοινωνικές επιλογές τόσων χρόνων, αντί να απομειωθεί  απ τις κυβερνήσεις σε βιώσιμα επίπεδα,  μέσα από εκποίηση δημόσιας περιουσίας,
και περιστολή δαπανών και δραστική μείωση του μεγέθους και των υπηρεσιών αμφίβολης χρησιμότητας,

εν τέλει επιμερίζεται απ τις  κυβερνήσεις σε διάφορες κοινωνικές ομάδες,
Και αυτό δεν το κάνει  έστω με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά με μόνο γνώμονα το το πόσο ευχερές και άμεσο είναι να φορτωθεί σε κάθε περίπτωση το βάρος, στη κάθε κοινωνική ομάδα.

Αν πτώχευσε απο κακοδιαχείριση δεκαετιών το ΔΗΜΟΣΙΟ, η λογική και η ηθική λένε ότι -όπως ακριβώς θα έκανε κάθε προβληματική επιχείρηση-
ότι οφείλει να μειώσει τώρα τους μισθούς,  και κυρίως τον αριθμό των εργαζόμενων του, (όπου τόσα χρόνια τους εξέθρεψε πλουσιότατα, συχνά μάλιστα  έναντι παροχής αναλογικά ελάχιστης εργασίας), και να μαζευτεί σε μεγέθη,  μέχρι να γίνει βιώσιμο και να επαρκούν τα έσοδα να καλύψουν τα έξοδα.

Αντιθέτως οι κυβερνήσεις αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να διαχειριστούν υπεύθυνα τη καυτή πατάτα,
αντιθέτως  ακόμα φοβούνται το πολιτικό κόστος και κυρίως φοβούνται να συγκρουστούν με τα συνδικάτα που οι ίδιοι εξέθρεψαν, και τα οποία εχουν γίνει κράτος εν κράτει.
Και προσπαθούν να περισώσουν  σχεδόν όλες τις θέσεις στο δημόσιο  με διορθώσεις μισθών ,
και αντΆ αυτών, στέλνουν  το βαρύτατο λογαριασμό στον ιδιωτικό τομέα και ρημάζουν και αφανίζουν τις αποταμιεύσεις των ομολογιούχων και των μετόχων,  λες και αυτοί είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για ότι τραβάμε, λες και αυτοί ήταν τόσα χρόνια οι πλέον ωφελημένοι της υπόθεσης..


Μια ιδιαίτερα άδικη αναδιανομή χρέους για παράδειγμα, ήταν το PSI,  το κούρεμα των ομολόγων για τους Έλληνες ιδιώτες ομολογιούχους.
Είναι σαφές ότι όταν οι μικροκαταθέτες τοποθέτησαν τις οικονομίες τους στα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου είχαν την αντίληψη ότι είναι καταθέτες μηδενικού ρίσκου σε ένα ασφαλές ομόλογο, που εξασφάλιζαν ένα αξιόλογο επιτόκιο,  καθώς έτσι τους παρουσιαζόταν από το κράτος και τις τράπεζες.

Και σαν να μην τους έφτανε το κούρεμα κατά 53%,  και το ότι τα νέα ομόλογα πήγαν σε λήξεις σε βάθος πολλών χρόνων, αλλά το πρόβλημα εντάθηκε απ το ότι και στη δευτερογενή αγορά,  αυτά αποτιμώντο πλέον πολύ κάτω και απ το μισό της ονομαστικής τους αξίας, ώστε να μην επιτρέπουν ουσιαστικά τη προεξόφληση τους, χωρίς την οριστική  καταγραφή μιας τεράστιας ζημιάς.

¶δικο ήταν το PSI και για τους μετόχους των τραπεζών,  όπου,  αφού εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης, (που για την Ελλάδα είναι κρίση δημοσίου χρέους),    αφού πλήρωσαν έμμεσα με τη καθίζηση των μετοχών, τις τεράστιες ζημιές στο χαρτοφυλάκιο δανείων και στη κερδοφορία,
επι πλέον τιμωρήθηκαν ΚΑΙ δια του κουρέματος που αναγκάστηκαν οι τράπεζες να αναλάβουν ευθέως,  

Δηλαδή κλήθηκαν να αναλάβουν και να διαγράψουν ένα σημαντικό κομμάτι του δημόσιου χρέους, λες και στο παρελθόν, -σε μια οικονομία όπου το κράτος είναι κυρίαρχο- , λες και οι τραπεζικές διοικήσεις είχαν την ευχέρεια  να αρνηθούν προς την εκάστοτε κυβέρνηση να αγοράζουν όλα αυτά τα χρόνια υπέρμετρο αριθμό από Ελληνικά ομόλογα,  και να αναχρηματοδοτούν το δημόσιο χρέος εκτιθέμενοι έντονα στο country risk

Ακόμα πιο πρόσφατο παράδειγμα άδικης κατανομής σε βάρος των μετόχων των τραπεζών,  υπήρξε ο προ 20ημέρου εξαναγκασμός των τραπεζικών ιδρυμάτων στη διάθεση των ομολόγων,  στην επαναγορά δημοσίου χρέους.

Οπου δηλαδή, προκειμένου να προχωρήσει η εκταμίευση των δόσεων απ τη τρόικα, -και κατόπιν απαίτησης του ΔΝΤ-  συμφωνήθηκε  να προχωρήσει η Ελλάδα στην επαναγορά χρέους της απ τη δευτερογενή αγορά ομολόγων, και όπου τα νέα κρατικά ομόλογα που προέκυψαν μετά το PSI (και πλέον υπάγονται στο Αγγλικό δίκαιο), διαπραγματεύονταν στη περιοχή του 30% της ονομαστικής τους αξίας (αναλόγως της ημερομηνίας λήξης)

«Πατριωτικό καθήκον αποτελεί η συμμετοχή στην επαναγορά χρέους» δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Ο υπουργός τόνισε ότι η επαναγορά χρέους «είναι εθελοντική, αλλά πρέπει να πετύχει. Είναι θέμα αξιοπιστίας της χώρας». ειπε σε τόνο που είχε τον χαρακτήρα της έκκλησης.  

Αλλά είναι δεδομένη, και προφανής,  η τεραστία πολιτική πίεση που ασκήθηκε προς τις διοικήσεις των Ελληνικών Τραπεζών για διάθεση των ομολόγων τους που προέκυψαν απ το PSI  στην επαναγορά κρατικού χρέους.

Τέτοια,  που οι διοικήσεις απαίτησαν τη πρότερη νομική κάλυψή τους αντιλαμβανόμενοι το έγκλημα το ποιο εκλήθησαν να εκτελέσουν κατά των μετόχων τους, Και φυσικά αντιλαμβάνονται και φοβούνται τις ποινικές ευθύνες που εύκολα μπορεί να τους προσάψει ενώπιον της δικαιοσύνης ο κάθε ενήμερος των πραγμάτων μέτοχος.
Έτσι ο υπουργός Οικονομικών αναγκάστηκε να  καταθέσει  στη Βουλή νομοθετική ρύθμιση που θα απαλλάσσει τις διοικήσεις των τραπεζών από νομικές ευθύνες, ικανοποιώντας με αυτόν τον τρόπο το βασικό αίτημα των επικεφαλής των ελληνικών πιστωτικών ομίλων.


Βέβαια κάθε κίνηση προς αυτή τη κατεύθυνση ίσως εξυπηρετεί τη μείωση του χρέους, ίσως εξυπηρετεί τη μείωση του ρίσκου του ΔΝΤ προκειμένου να προχωρήσει η εκταμίευση της σημαντικής δόσης των 31,5 δις, αλλά δεν εξυπηρετεί διόλου τα καλώς νοούμενα συμφέροντα των  χιλιάδων μετόχων, όπου επένδυσαν τις οικονομίες ενίοτε μιας ολόκληρης ζωής,  σε τραπεζικές μετοχές.

Η εκ νέου συμμετοχή των τραπεζών στη διάθεση προς το δημόσιο ομολόγων και μάλιστα Αγγλικού δικαίου, σημαίνει ουσιαστικά αποδοχή ενός νέου κουρέματος, και οριστική καταγραφή μιας τεράστιας κεφαλαιακής ζημίας περίπου 70% πάνω στην ονομαστική αξία των ομολόγων που προέκυψαν απ το πρώτο κούρεμα. Και συνολικά πάνω από 85% ζημιά στο αρχικό κεφάλαιο.

Έχουμε λοιπόν αρνητικά κεφάλαια προ της ανακεφαλαιοποίησης των  τραπεζών,  συνεπώς κανένα κίνητρο πλέον για  συμμετοχή των ιδιωτών μετόχων στις προσεχείς ΑΜΚ,   και μοιραία πορεία προς de facto κρατικοποίηση των τραπεζών τουλάχιστον για μερικά χρόνια,  εως ότου μπορέσουν να επαναγοράσουν τις μετοχές απ το κρατος οι ιδιώτες μέτοχοι.

Οι μέτοχοι, οι ομολογιούχοι κλπ έχουν καταστραφεί πολύ χειρότερα ακόμα κι από τους ανέργους. Ο άνεργος χάνει 1-2-3  χρόνια το μισθό του, χάνει λεφτά που όμως δεν τα έχει δουλέψει. Και ισως ξαναμπεί κάποια στιγμή στην αγορά εργασίας.
Αντιθέτως, οι μέτοχοι με το PSI ,  με το τωρινό ξεπούλημα των ομολόγων και γενικότερα,  έχουν χάσει τους μισθούς δεκαετιών και μάλιστα δουλεμένους σκληρά και φορολογημένους. Και ίσως δεν έχουν την ευχέρεια και το βιολογικό περιθώριο να τα αναπληρώσουν.

Περίπου 400.000 μέτοχοι έχασαν υπερ της αποπληρωμής,  μαζί με το PSI συνολικά σχεδόν 50 δις ευρώ, απείρως περισσότερα απο όσα τους αναλογούσαν, και απείρως περισσότερα απο οποιαδηποτε άλλη κοινωνική ομάδα.
Οι τραπεζικές μετοχές κυριολεκτικά εξαχνώθηκαν και δεν υπάρχει ελπίδα κερδών  και μερίσματος για την επόμενη πενταετία τουλάχιστον.

Μη ξεχνάμε οτι οι μέτοχοι υπέστησαν παράλληλα, ότι και οι λοιποί  Έλληνες σε μείωση μισθών, μείωση σύνταξης,  συρρίκνωση τζίρου,  αύξηση φορολογίας, απόλυση απ την εργασία, απώλεια αξίας ακινήτων κλπ

Με άλλα λόγια οι ιδιώτες μέτοχοι των ελληνικών τραπεζών πλήρωσαν με τη ιδιωτική περιουσία τους,  ένα πολύ μεγάλο μέρος του Δημοσίου χρέους.


Η περίπτωση του Ταχυδρομικού  Ταμιευτηρίου.

Ο τραπεζικός τομέας στην Ελλάδα, έχει τεράστιες ζημιές, αρνητικά κεφάλαια και έχει ουσιαστικά πτωχεύσει μαζί με τη χώρα.
Μοιραία θα συρρικνωθεί σε μέγεθος,  σε αριθμό τραπεζικών ιδρυμάτων, και σε  δυκτια και προσωπικό,
καθώς το χαμηλότερο ΑΕΠ, τα λουκέτα και η ύφεση, το σημερινό μικρό μέγεθος της οικονομίας και η έλλειψη επαρκών κεφαλαίων για ανακεφαλαιοποίηση, δεν μπορούν  να υποστηρίξουν ένα τόσο διευρυμένο κλάδο. Ούτε περιμένουμε έντονους ρυθμούς ανάπτυξης για τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Επιπλέον όλα δείχνουν ότι και η ΕΚΤ (Ευρ. Κεντρική τραπεζα), θέλει σε κάθε χώρα λίγες συστημικές δηλαδή βασικές τράπεζες που να τις εποπτεύει η ίδια στενότερα, και θα προτιμούσε να μην έχουν διορισμένες κρατικά διοικήσεις.
Ετσι για την Ελλάδα εχουν επιλέγει 4 συστημικές τράπεζες, όπου θα μένουν οι εξής 3  (σχήμα ΕΤΕ-ΕΥΡΩΒ  - ΑΛΦΑ - ΠΕΙΡ)

Καταλαβαίνουμε τη σημαντικότητα και το επείγον του ζητήματος της ανακεφαλαίωσης για την εθνική οικονομία.
Είναι σίγουρο ότι ο τραπεζικός κλάδος πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθεί  ώστε να σταθεροποιηθεί η οικονομία και να μη καταρρεύσει χειρότερα, αλλά και για να χρηματοδοτηθούν μεγάλοι επενδυτές σε επενδύσεις χαμηλού ρίσκου και να διαχυθεί έτσι έμμεσα κάποια ρευστότητα στην αγορά.
Τα κεφάλαια που θα χρειάζονταν για πλήρη ανακεφαλαίωση δεν είναι εύκολο να καλυφθούν, όπως επίσης δεν είναι εύκολο να καλυφθεί το 10 % των προσεχών ΑΜΚ απ τους υπάρχοντες μετόχους.

Εκ των γεγονότων προκύπτει  ότι έχουν παρθεί πολιτικές αποφάσεις κορυφής και έχουν διαμοιραστεί σε συμφωνία,  τα ιμάτια του τραπεζικού συστήματος.

Όπως όλα δείχνουν, για  τις συστημικές τράπεζες προκειμένου να χρειαστούν λιγότερα κεφάλαια για ανακεφαλαιοποίηση, αλλά και για να αποδεχτούν τη συνεισφορά τους στη μείωση του χρέους δια του σχεδόν καθολικού κουρέματος των ομολόγων,
τους έχουν προσφερθεί  ως «αποζημίωση» τρόπον τινά,  διάφορα φιλέτα  οπως πχ την κεφαλαιοποιημένη απ τη Credit Agricole  ΕΜΠΟΡΙΚΗ τράπεζα στην ΑΛΦΑ,

είτε στις υπόλοιπες δίνονται τράπεζες με βασικό μέτοχο το Δημόσιο (βλέπε ΑΤΕ στη Πειραιώς),  και το ΤΤ κατά πάσα πιθανότητα στο σχήμα που θα προέλθει απ τη συγχώνευση  ΕΤΕ- ΕΥΡΩΒ  με τη μέθοδο του διαχωρισμού σε «καλή – κακή» τράπεζα.
Αυτές οι συγχωνευσεις ενδεχομένως να περιορίσουν και τον ανταγωνισμό στο κλάδο ώστε να καταστούν βιώσιμα κα κλαδιά που θα παραμέινουν μετά το κλάδεμα.

Και ΔΥΣΤΥΧΩΣ αυτοί που ξυρίζονται εντελώς με αυτή τη μέθοδο, και "τουφεκίζονται υπέρ του δημοσιου" ως ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ είναι οι μέτοχοι των ημικρατικών τραπεζων όπως η ΑΤΕ και 72.000 ιδιώτες μετοχοι του ΤΤ  που μένουν κυριολεκτικά στο μηδέν,  με τις μετοχές της κακής τράπεζας.…
Διότι βέβαια το ΤΤ δεν είναι πιο χρεοκοπημένο απ τις υπόλοιπες Ελληνικές Τραπεζες, όλοι ξέρουμε το προφίλ των δανείων που έδινε. Ουτε οι δικοι του μέτοχοι είναι μέτοχοι ενός κατώτερου Θεού για να αξίζουν μια τέτοια αντιμετώπιση.

Στη περίπτωση του  ΤΤ  απλώς ανακοινώθηκε απ τον Υπουργό Οικονομικών ότι χρεοκόπησε (άνευ λοιπών αποδείξεων, χωρίς τη δημοσιοποιηση απ τη ΤτΕ  της μελέτης της Black Rock), και ανεστάλη η διαπραγμάτευση στο ταμπλώ, και μάλλον σύντομα θα ακολουθήσει ο διαχωρισμός  σε good –bad bank, εκτός αν ανατραπεί ο διαφαινόμενος σχεδιασμός.
Όλοι οι μέτοχοι έχουν χάσει πολλά, αλλά αυτοί του ΤΤ χάνουν με την κυοφορούμενη εξέλιξη  ακόμα και τη μετοχική τους ιδιότητα,  και το όποιο μικρό παράθυρο ελπίδας για το μέλλον.  

Βέβαια για να μη μασάμε τα λόγια μας, τέτοια ληστρική υφαρπαγή περιουσίας χωρίς στοιχειώδη απαλλοτρίωση,  και πρόνοια για τους μικρομετόχους, είναι αντισυνταγματικό πραξικόπημα , που  επιβάλετε αυθαιρέτως με τη κρατική  ισχύ  απ το Ελληνικό Κράτος.

Και φοβάμαι απ τα τελευταία δείγματα ότι ούτε η δικαστική εξουσία θα σταθεί ανεξαρτητη (βλέπε ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ και  συνεχιση εισπραξης του τελους απ τη ΔΕΗ) βλέπε επίσης δικαστική απόφαση για το διαφορετικό επιτόκιο για  χρέη υπερημερίας.

Αυτά τα ζητήματα όμως είναι ακρογωνιαίοι λίθοι σε μια ελεύθερη οικονομία, σε μια εύτακτη χώρα που σέβεται και προστατεύει συνταγματικά το δικαίωμα στην ιδιοκτησία.

Η χώρα και το συμφέρον της δεν μπορεί να δομηθούν πάνω σε τέτοιες τραγικές "εκπτώσεις" της νομιμότητας και της ηθικής.


Σας ευχαριστώ για τη προσοχή σας,

Χρήστος Σαμαράς


Ενημέρωση

Έχει ιδρυθεί κίνηση μετόχων η " Ένωση μετόχων και φίλων του ΤΤ", που έχουν μαζέψει το 2,5%, και πάνω από 1000 φυσικά πρόσωπα και η συμμετοχή συνεχώς ανεβαίνει
Έχει υποβληθεί με εξώδικο αίτημα στη ΤτΕ και ζητούν να τους γνωρίσουν τους λόγους για τους οποίους κρίνεται το ΤΤ ως μη βιώσιμο
Υπάρχει νομική επιτροπή που ετοιμάζεται να καταθέσει αίτηση ανακοπής (ασφαλιστικά μέτρα) σε καθε απόφαση ειτε της ΤτΕ είτε της κυβέρνησης, είτε της ΕΧΑΕ κλπ που βλάπτει το ΤΤ και τα συμφέροντα των μετόχων
Υπάρχει ενημέρωση των κομμάτων για το ζήτημα,

Επίσης  έγινε και μεγαλειώδες  συλλαλητήριο στις 17/12  από το Σύλλογο Εργαζομένων στο Τ.Τ. με τη συμμετοχή της Ένωσης Μέτοχος & Φίλων ΤΤ (www.emftt.gr ),


Υστερόγραφα

Όσοι (ΔΝΤ, ΕΕ, Ελληνική κυβέρνηση) προχώρησαν  προ καιρού στο κούρεμα των ομολόγων,  και σήμερα  πιέζουν ξανά με αλγεινό τρόπο τους ομολογιούχους (ιδιώτες, ασφαλιστικά  ταμεία, τράπεζες ) στην αποδοχή της ρευστοποίησης και των νέων ομολόγων που προέκυψαν μετά το PSI,   στις σημερινές ιδιαίτερα χαμηλές τιμές, πολύ φοβάμαι ότι κοιτάνε το καρφί και θα χάσουν αύριο το πέταλο.
Φοβάμαι δηλαδή ότι δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς πόσο καταστρέφουν την εμπιστοσύνη των επενδυτών προς τα Ελληνικά (αλλά και γενικότερα προς τα εθνικά) χρεόγραφα

Η Ελλάδα θα χρειαστεί κάποτε να ξαναβγεί στις χρηματαγορές, και να απευθυνθεί και στους ξένους αλλά και τους  Έλληνες για να διαθέσει κρατικά ομόλογα.
Πόσο πρόθυμους νομίζετε ότι θα τους βρει όταν στο παρελθόν το κράτος θα έχει ακολουθήσει τέτοιες πολιτικές εξανδραποδισμού;

Και αν το ΔΝΤ, η ΕΕ, οι κυβερνήσεις έχουν σήμερα τέτοια αλγεινή συμπεριφορά προς τους ομολογιούχους Ελληνικών τίτλων, γιατί άραγε αύριο να μη συμβεί κάτι ανάλογο και με ομόλογα  και άλλων προβληματικών οικονομικά χωρών, και δη μεγαλύτερων ημών;  
Μήπως αυτό δυσκολεύει το roll-over του δανεισμού της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας κλπ;
Και ο αυξημένος κίνδυνος για τέτοιες εκτροπές, δεν θα έχει αυξητικές επιδράσεις στο υψος των επιτοκίων των κρατικών ομολόγων;


Υστερόγραφο 2

Και αν αύριο στα πλαίσια μιας αντιστάθμισης και "αποζημίωσης" των εξαναγκασμών των τραπεζών να υπερφορτωθούν ΟΕΔ και της λαίλαπας και των άγριων κουρεμάτων που ακολούθησαν, ομού και των κόκκινων δανείων που προήλθαν βασικά από τις δραματικές μειώσεις των εισοδημάτων και την εκτόξευση της φορολογίας και τις πολιτικές του κράτους, και την δι αυτών απαξίωση των ακινήτων,

αν λοιπόν τύχει και υπάρχει αύριο απ το κράτος κάποια πριμοδότηση των τραπεζών ή κάποια χαριστική συμπεριφορά, τότε όλοι -με την Αριστερά προεξάρχουσα- θα ξεχνάνε το συρσιμό του τραπεζικού τομέα στη καταστροφή, και θα κατηγορούνε τις τράπεζες ως προστατευόμενες και ευνοούμενες του συστήματος...

Όχι, δεν θέλουμε ένα κράτος-νταβατζή, που σήμερα να μας κατακρεουργεί και αύριο τάχα να μας γιατρεύει τις πληγές. Θέλουμε ένα μικρό εύτακτο κράτος, να μας επιτρέπει να αναπτυχθούμε μόνοι μας.

Υστερόγραφο 3

Κι όμως η διάτρητη δικαιοσύνη δια του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου τα ισοπεδώνει όλα αφού έκρινε Συνταγματική τη ρύθμιση που προβλέπει μικρότερη επιβάρυνση του Δημοσίου στον τόκο υπερημερίας για χρέη του απ' ό,τι στους ιδιώτες που χρωστούν σε αυτό.
Απίστευτο; κι όμως έκρινε οτι συνιστούν λόγους δημοσίου συμφέροντος η ανάγκη διασφαλίσεως της δημοσιονομικής ισορροπίας του κράτους και η αντιμετώπιση της διαπιστωθείσας από τον νομοθέτη, οξείας δημοσιονομικής κρίσεως την οποία διέρχεται η Ελλάδα.
Δηλαδή η κρίση υπάρχει για τη χώρα και δεν υπάρχει για τους πολίτες...
[B]


--------------
Χρήστος Σαμαράς
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
0 replies since Dec. 26 2012,22:38 < Next Oldest | Next Newest >

[ Track This Topic :: Email This Topic :: Print this topic ]


 
reply to topic new topic new poll

» Quick Reply Ομιλία του Χρήστου  Σαμαρά στο 10 συνέδριο του ΣΕΔ
iB Code Buttons
You are posting as:

Do you wish to enable your signature for this post?
Do you wish to enable emoticons for this post?
Track this topic
View All Emoticons
View iB Code