Δημιουργία απάντησης

Κώδικας Επιβεβαίωσης
Πληκτρολογήστε τον κώδικα ακριβώς όπως εμφανίζεται. Δεν υπάρχει διαφορά μικρών και κεφαλαίων, το μηδέν δεν υπάρχει.
Εικονίδια
:D :) :( :o :shock: :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen:

BBCode είναι ΑΝΟΙΧΤΟ
[img] είναι ΑΝΟΙΧΤΟ
[flash] είναι ΚΛΕΙΣΤΟ
[url] είναι ΚΛΕΙΣΤΟ
Τα εικονίδια είναι ΑΝΟΙΧΤΑ

Περίληψη Θέματος

Προβολή ανάπτυξης Περίληψη Θέματος: Αντόνιο Βιβάλντι - Οι 4 εποχές

Δημοσίευση από ENGLEZOS » 04 Μάιος 2008, 18:37

Μερικά από τα αριστουργήματα του Βιβάλντι βρήκαμε στο youtube.

Πρώτο βεβαίως οι περίφημες "4 Εποχές"r

[url=http://www.youtube.com/watch?v=pe-MIDDfckw]Four Seasons[/url]

Το Φθινόπωρο:
[url=http://www.youtube.com/watch?v=QxXUqWVIPAc&feature=related]Autumn[/url]

Ο Χειμώνας:
[url=http://www.youtube.com/watch?v=pxLoq36LP-4&feature=related]Winter[/url]

Η ¶νοιξη:
[url=http://www.youtube.com/watch?v=50lmd0ngwPc&feature=related]Spring[/url]

Το Καλοκαίρι:
[url=http://www.youtube.com/watch?v=gnppRbzRxTg&feature=related]Summer[/url]

Και τέλος το:
[url=http://www.youtube.com/watch?v=3I3R1H6qujE&feature=related]Zigeunerweisen played by Anne-Sophie Mutter[/url]

Δημοσίευση από ENGLEZOS » 04 Μάιος 2008, 18:22

Αντόνιο Βιβάλντι

1678 - 1741

Ο Αντόνιο Λούτσιο Βιβάλντι (Antonio Lucio Vivaldi) (Βενετία 4 Μαρτίου 1678 - Βιέννη 28 Ιουλίου 1741) ήταν ένας συνθέτης της περιόδου μπαρόκ. Ήταν επίσης ιερωμένος και ως εκ τούτου - και του χρώματος των καπέλων του-είχε το παρατσούκλι ο κόκκινος παπάς (il prete rosso).

Η πιο γνωστή του σύνθεση είναι τα τέσσερα κονσέρτα για βιολί γνωστά και ως Οι Τέσσερις Εποχές.

Η ανακάλυψη της μουσικής του έγινε σχετικά πρόσφατα, στις αρχές του 20ου αιώνα.

Βενετσιάνος συνθέτης και βιολονίστας, από τους στυλοβάτες της Δυτικής Μουσικής. Το μεγάλο του ενδιαφέρον για τη μουσική επισκίασε την άλλη του ιδιότητα, αυτή του ιερωμένου, για την οποία ο ίδιος δεν έδειξε ιδιαίτερο ζήλο να τιμήσει.

Ο Αντόνιο Λούτσιο Βιβάλντι γεννήθηκε στη Βενετία στις 4 Μαρτίου 1678. Βαφτίστηκε την ίδια ημέρα με προτροπή της μαμής του, η οποία φοβήθηκε ότι θα πεθάνει, λόγω των προβλημάτων υγείας που παρουσίασε. Αργότερα διαγνώσθηκε ότι έπασχε από άσθμα, αρρώστια που θα τον ταλαιπωρούσε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Την τέχνη του βιολιού τη διδάχθηκε από τον πατέρα του Τζιοβάνι Μπατίστα Βιβάλντι, επαγγελματία κουρέα, αλλά και αξιόλογο βιολιστή, μουσικό της Ορχήστρας του Αγίου Μάρκου. Ο πατέρας του ήταν και έντονα θρησκευόμενος άνθρωπος και προετοίμαζε τον νεαρό γιο του για εκκλησιαστική σταδιοδρομία.

Το 1703 ο Αντόνιο χειροτονήθηκε ιερέας και σύντομα απέκτησε το προσωνύμιο «Ο κόκκινος παπάς», εξαιτίας των ξανθών μαλλιών του. Τον ίδιο χρόνο διορίστηκε καθηγητής βιολιού και αρχιμουσικός στο ορφανοτροφείο θηλέων «Οσπεντάλε ντι Πιετά» της Βενετίας. Δεν πέρασε πολύς καιρός και βρήκε την ευκαιρία να απαλλαγεί από τα θρησκευτικά του καθήκοντα, χωρίς να αποσχηματισθεί. Έτσι, αφιερώθηκε αποκλειστικά στη μουσική.

¶ρχισε να συνθέτει πυρετωδώς και να γίνεται γνωστός έξω από τα στενά όρια της Βενετίας. Από το 1718 ταξίδευε διαρκώς για να παρουσιάζει τα έργα του, έχοντας ως βάση του τη Μάντοβα. Λέγεται, μάλιστα, ότι σε κάποια περιοδεία του έπαιξε και ενώπιον του Πάπα. Την εποχή εκείνη γνώρισε δύο ετεροθαλείς αδελφές, την Παολίνα Τρεβιζάνα, η οποία έγινε γραμματέας του και την κοντράλτο ¶ννα Τζίρο ή Ζιρό, η οποία τραγούδησε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολλές όπερές του. Ο Αντόνιο φιλοξενούσε τις κοπέλες στο σπίτι του και οι ψίθυροι έδιναν κι έπαιρναν ότι διατηρούσε ερωτικές σχέσεις και με τις δύο. Ο Βιβάλντι διασκέδαζε με τη φημολογία και απαντούσε ότι η σχέση μαζί τους ήταν αυστηρά φιλική και επαγγελματική.

Το 1725 παρουσίασε μια σειρά κοντσέρτων για έγχορδα και μπάσο κοντίνουο, με τον τίτλο «Il cimento dell" armonia e dell" inventione» («Η δοκιμή της αρμονίας με τη νεωτερική σύνθεση»). Τα τέσσερα πρώτα από αυτά αποτελούν τις «Τέσσερις Εποχές», το πιο γνωστό έργο του και ένα από τα δημοφιλέστερα έργα της μουσικής. Ο συνθέτης αποδίδει με νότες τις τέσσερις εποχές του χρόνου και θεωρείται ως πρώιμο δείγμα προγραμματικής μουσικής.

Το 1737 ο καρδινάλιος της Φεράρας ακυρώνει μια παράστασή του, επειδή αρνήθηκε να ιερουργήσει και εξαιτίας της συμβίωσή του με τις δύο αδελφές, που σκανδάλιζε τους πιστούς. Με την πάροδο του χρόνου, η δημοτικότητά του στη Βενετία άρχισε να υποχωρεί και ο Βιβάλντι, απογοητευμένος από τους συμπατριώτες του, ξενιτεύτηκε στη Βιέννη (28 Ιουνίου 1741). Ένα μήνα αργότερα, στις 28 Ιουλίου 1841, έφυγε από τη ζωή πάμπτωχος, έχοντας σπαταλήσει όλη του την περιουσία.

Ο Βιβάλντι με το προσωπικό ύφος γραφής έθεσε τα θεμέλια του ώριμου κοντσέρτου μπαρόκ και επηρέασε συνθέτες, όπως ο Μπαχ και ο Τέλεμαν. Πολυγραφότατος, συνέθεσε περί τα 850 έργα, αλλά λίγο μετά τον θάνατό του ξεχάστηκε. Από την αφάνεια τον ανέσυρε πολύ αργότερα ο Μέντελσον, όταν ερευνούσε το έργο του Μπαχ, ο οποίος θαύμαζε απεριόριστα τον Βιβάλντι. Ουσιαστικά, όμως, ο Βιβάλντι ανακαλύφθηκε τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα και σήμερα θεωρείται ως ένας από τους δημοφιλέστερους συνθέτες της μουσικής μπαρόκ.

Δημοσίευση από ENGLEZOS » 04 Μάιος 2008, 18:17

Ιστορία έρωτα και απάτης

Χαμένη όπερα του Βιβάλντι παρουσιάστηκε στην Πράγα για πρώτη φορά εδώ και 278 χρόνια

Μια χαμένη εδώ και αιώνες όπερα του Ιταλού συνθέτη Αντόνιο Βιβάλντι παρουσιάστηκε για πρώτη φορά εδώ και 278 χρόνια, στην Πράγα. Ο Τσέχος μουσικός που την ανακάλυψε συμπλήρωσε τα τμήματα που λείπουν με άλλες άριες του Βιβάλντι.

Σύμφωνα με το BBC, η όπερα με τίτλο «Argippo» γράφτηκε για την τσέχικη πρωτεύουσα και έκανε πρεμιέρα εκεί το 1730. Πρόκειται για μια ιστορία πάθους και απάτης που εκτυλίσσεται στην αυλή ενός Ινδού μαχαραγιά. Αργότερα η όπερα εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει πίσω της ίχνη.

Ο Οντρέι Μάτσεκ, ο νεαρός Τσέχος μουσικός που την ανακάλυψε διέθετε το πρόγραμμα της πρεμιέρας στο οποίο υπήρχε το λιμπρέτο. Ο Οντρ.Μάτσεκ ανακάλυψε ότι οι Ιταλοί μουσικοί που έλαβαν μέρος στην παράσταση, εμφανίστηκαν τρία χρόνια μετά την πρεμιέρα στη Γερμανία.

Σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να έχουν φέρει κάτι μαζί τους και έτσι ανακάλυψε μια συλλογή από κομμάτια διάφορων συνθετών, ανάμεσά τους και άριες από την όπερα του Βιβάλντι.

Επειδή μόνο τα δύο τρία είχαν διασωθεί, ο Οντρέι Μάτσεκ χρησιμοποίησε άλλες άριες του Βιβάλντι στη θέση του κειμένου που έλειπε.