ENGLEZOS
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 1855
Εγγραφή: 26 Φεβ 2002, 03:00

10 Ιούλ 2010, 12:03

Ο Miles Davis (1926-1991) ήταν ένας μεγάλος "δημιουργός" με την πιο πλήρη ερμηνεία του όρου. Καθημερινότητα του ήταν η ανακάλυψη ανεξερεύνητων ή η δημιουργία νέων εκφραστικών δρόμων. Η μουσική του ποτέ δεν μπόρεσε να προσδιοριστεί κάτω από την ομπρέλα ενός συγκεκριμένου είδους και το ανήσυχο πνεύμα του ποτέ δεν έμενε για πολύ σε ένα μέρος. Παρακολουθούσε όλες τις μουσικές εξελίξεις, έπαιρνε ότι θεωρούσε ενδιαφέρον και το ενσωμάτωνε στις ήδη υπάρχουσες φόρμες, του έδινε νέα ζωή και το μετάλλαζε κάθε φορά σε κάτι νέο.

Ο Miles Dewey Davis III γεννήθηκε στις 26 Μαίου του 1926 στο Alton του Illinois της Αμερικής και σε ηλικία εννέα περίπου ετών άρχισε να παίρνει ιδιαίτερα μαθήματα μουσικής, έχοντας επιλέξει ως όργανο την τρομπέτα. Στα δέκατα τρίτα του γενέθλια απέκτησε την πρώτη δική του, ολοκαίνουρια, καλή τρομπέτα, δώρο του πατέρα του, μετά από επιμονή του πολύ καλού του φίλου κύριου Elwood Buchanan που ήταν και ο μουσικός δάσκαλος του Miles. Αυτός μάλιστα του έδωσε και την πιο σημαντική συμβουλή όπως αποδείχθηκε: Συγκεκριμένα, όταν μια μέρα τον άκουσε να παίζει με βιμπράτο, όπως έκαναν οι περισσότεροι τρομπετίστες της εποχής, τον διέκοψε και του είπε: "¶κου να δεις Miles. Μη μας το παίζεις Harry James με τέτοιο βιμπράτο. Πάψε να ταρακουνάς τις νότες και να παίζεις τρεμουλιαστά, γιατί θα έχεις όλη την άνεση να παίζεις έτσι όταν γεράσεις! Παίζε κανονικά, δημιούργησε το δικό σου στιλ, αφού ξέρω ότι μπορείς. Έχεις αρκετό ταλέντο για να φτιάξεις το δικό σου ύφος στην τρομπέτα".

Αν παρακολουθήσει κανείς την δισκογραφία του Miles, είναι σαν να κάνει ένα ταξίδι στην εξέλιξη της τζαζ και σε ένα μεγάλο τμήμα της μουσικής του εικοστού αιώνα. Στη μουσική του βρίσκουμε στοιχεία από κάθε μουσικό ιδίωμα. "Πρόκειται για ένα γνήσιο τέκνο της αρχέγονης, αλλά ταυτόχρονα και τόσο σύγχρονης αντίληψης, που αντιμετωπίζει τη μουσική ως μια ενιαία μορφή ανθρώπινης έκφρασης συναισθημάτων με μέσο τους ήχους."r

Πολύ χοντρικά και αδόκιμα, θα χώρίζα σε επτά μέρη την δημιουργική του ζωη:

1. "Birth of a Cool" (1949 -1955) - έφερε λυρισμό στο bebop (ή όπως είπε ο Robert Palmer "ξεκίνησε την αέναη ανταλλαγή ιδεών μεταξύ τζάζ και κλασικής μουσικής")

2. Miles Davis Quintet Ι (1955-1958) - μια πιο "μπλουζιστικη" περίοδο (στην μπάντα έπαιζε και ο νεαρότατος τότε John Coltrane). Κορυφαίος δίσκος της περιόδου το "Round About Midnight".

3. "Kind of Blue" (1959-1964) - η χρυσή περίοδος των ηχογραφήσεων με τον Gil Evans. Μελωδικά σόλο κορυφαίων μουσικών, παίζει την τρομπέτα λές και ζωγραφίζει εξπρεσσιονιστικούς πίνακες.

4. Miles Davis Quintet II (1965 - 1969) - μια πεντάδα θρυλική (Miles, Wayne Shorter, Herbie Hancock, Ron Carter, Tony Williams), η εποχή της "freebop" και των ατελείωτων live performances χωρίς διακοπή. Κορυφαίος δσίσκος της περιόδου το "Νefertiti"r

5. Electric Miles (1969 - 1975) - συνεργασίες με μεγάλα ονόματα της rock, ηλεκτρικές κιθάρες και ήχος μερικές φορές δύσκολος. Κορυφαίο φυσικά το "Bitchew Brew", δίσκος που άλλαξε σε μεγάλο βαθμό την πορεία της σύγχρονης μουσικής. H περίοδος αυτή από την άλλη οδήγησε τον Miles στην κατάρρευση των ετών 1975-1981 (sex & drugs but no rock ΅n roll).

6. Miles returns (1981-1988), - η επιστροφή, εν πολλοις οφειλόμενη στον γάμο του με την ηθοποιό Cicely Tyson. Hxoς ηλεκτρικός, διασκευές σύγχρονων μουσικών (M. Jacson, Cindy Loper), συμβατικότερες εμφανίσεις - οι κριτικοί του τα έψαλλαν για τα καλά...

7. Τελευταία αναλαμπή (1989 - 1991) - η προσπάθεια του Miles να συγκεράσει το hip-hop με το be-bop (the Doo-Bop project)! Μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του καινούριες φόρμες αναζητούσε...

Ο Μiles ήταν ένας από τους πρώτους μουσικούς που έριξαν τα σύνορα ανάμεσα στα διάφορα είδη της μουσικής. Οι μπάντες που δημιούργησε άφησαν εποχή, όπως και τα μουσικά στιλ που καθιέρωσε, όπως και οι αλλαγές που έφερε στην τζαζ και γενικότερα στην σύγχρονη μουσική. Δεν περιοριζόταν από ταμπέλες και στιλ. Ακουγε τα πάντα, συνέλεγε τα καλύτερα στοιχεία από κάθε είδος και από κάθε μουσικό και στην συνέχεια προσπαθούσε να τα ενσωματώσει στην δική του μουσική και στο δικό του παίξιμο.

Ο Miles πήρε στοιχεία από την κλασική μουσική και μετάλλαξε την bebop σε cool jazz και στη συνέχεια στοιχεία από τη ροκ μουσική και δημιούργησε τη fusion και την jazz-rock."
Μπάμπης Εγγλέζος
http://babisenglezos.blogspot.com/

ENGLEZOS
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 1855
Εγγραφή: 26 Φεβ 2002, 03:00

10 Ιούλ 2010, 12:10

Miles Davis: Ενας ολόκληρος κόσμος Jazz!!!

Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του, το περίφημο άλμπουμ "Kind of Blue" του Miles Davis, έχει γίνει τρεις φορές πλατινένιο και συνεχίζει να πουλάει 5000 αντίτυπα την εβδομάδα.

Στο "Kind of Blue" ο Miles Davis είναι επηρεασμένος από το «Κονσέρτο για Μονόχειρα και Ορχήστρα» του Ραβέλ και από το «Κονσέρτο Νο. 4» του Ραχμάνινοφ.

Αν και τα ακριβή νούμερα αμφισβητούνται, το "Kind of Blue" αναφέρεται σαν το πρώτο σε πωλήσεις άλμπουμ του Miles Davis και σαν ο δίσκος τζαζ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών. Χαρακτηρίζεται επίσης σαν το καλύτερο άλμπουμ μουσικής τζαζ όλων των εποχών και κατατάσσεται στην (ή κοντά στην) κορυφή της λίστας των καλύτερων άλμπουμ όλων των ειδών της μουσικής, ενώ αναγνωρίζεται από όλους τους μουσικόφιλους (της ροκ, της κλασικής, της τζαζ κ.λ.π. μουσικής) σαν ένα παγκόσμιο αριστούργημα.

Όπως γράφει ο Μάιλς Ντέιβις στην αυτοβιογραφία του «Έγραψα αυτά τα μπλουζ προσπαθώντας να ζήσω αυτό που είχα νιώσει όταν ήμουνα έξι χρονών, τότε που περπατούσα με τον ξάδελφό μου σ΄ ένα σκοτεινό δρόμο του Αρκάνσας... Έλα όμως που γράφεις κάτι και οι άλλοι το παίρνουν σαν ερέθισμα για να παίξουν αυτά που θέλουν εκείνοι, κι έτσι τελικά αποπροσανατολίζεσαι από τον τελικό σου στόχο. ¶λλα είχα στο μυαλό μου και άλλα βγήκανε στην πορεία».

Το 2009 γιορτάστηκαν τα 50 χρόνια του "Kind of Blue", με έμφαση στην πορεία της τζαζ μετά από εκείνη την ιστορική ηχογράφηση, στην κληρονομιά των θρυλικών μουσικών που συμμετείχαν σε αυτήν -Miles Davis με την τρομπέτα, John Coltrane στο τενόρο σαξόφωνο, Julian "Cannonball" Adderley στο άλτο σαξόφωνο, Bill Evans και Wynton Kelly στο πιάνο, Paul Chambers στο μπάσο, και Jimmy Cobb στα ντραμς- και σε όλα τα ξεχωριστά μουσικά στοιχεία που ανέδειξαν το "Kind of Blue" σε ένα μνημείο της παγκόσμιας μουσικής. Στο ναό της Τζαζ το KIND OF BLUE είναι ένα από τα ιερά εναπομείναντα έργα ...

Στις κριτικές αναφέρεται ως ορόσημο του στυλ, ισότιμο με ηχογραφήσεις όπως το Hot Fives του Louis Armstrong και τα bebop κουιντέτα του Charlie Parker. Οι μουσικοί παραδέχονται την επιρροή του και έχουν ηχογραφήσει εκατοντάδες εκδοχές της μουσικής αυτού του άλμπουμ. Ακόμα, με ένα τρόπο που θα έκανε τον Miles Davis να χαμογελάσει, το άλμπουμ δεν ανήκει πλέον αποκλειστικά σε έναν περιορισμένο μουσικό κύκλο.
Εδώ και χρόνια η επιρροή του εξαπλώνεται από τη τζαζ κοινότητα μέχρι τους μουσικούς διαφορετικών ειδών.

Το άλμπουμ έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, καθιστώντας το best-seller μεταξύ των άλμπουμ του Miles Davis αλλά και γενικότερα της τζαζ μουσικής. Το Kind of Blue αποδείχτηκε ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ στην κορυφή των «Καλύτερων άλμπουμ του αιώνα» και στα «Top 100», μαζί με περισσότερο γνωστά όπως των Beatles, Led Zeppelin και Bruce Springsteen.

Ακόμα και πριν το θάνατο του Davis το 1991, οι περισσότεροι επέλεγαν αυτό το άλμπουμ του μέσα από τη μεγάλη συλλογή του ως το πιο χαρακτηριστικό του αριστούργημα. Σήμερα αν υπάρχει κάποιος που έχει μόνο ένα άλμπουμ του Davis -ή γενικά ένα τζαζ άλμπουμ- αυτό συνήθως είναι το Kind of Blue.

Για πολλούς, υπήρξε ένα μέσο για να γνωρίσει κανείς τον κόσμο της τζαζ. Ο διάσημος παραγωγός και φίλος του Davis ο Quincy Jones το χαρακτηρίζει ως το άλμπουμ που θα μπορούσε να εξηγήσει τη τζαζ.

Για τους Αφροαμερικανούς υπήρξε ένας από τα πρώτα είδωλα της μαύρης φυλής του οποίου η ισχυρή προσωπική στάση ήταν προάγγελος των κοινωνικών αλλαγών της δεκαετίας του Ά60. Στα μάτια των θαυμαστών του σε όλο τον κόσμο, ήταν ένας ξέγνοιαστος τύπος.
Ο Bob Dylan είπε: «Για μένα ο Miles Davis είναι η επιτομή του «κουλ» τύπου. Λάτρευα να τον βλέπω στα μικρά clubs να παίζει τα solo του, να γυρνάει την πλάτη στο κοινό, να αφήνει κάτω την κόρνα του και να φεύγει από τη σκηνή, αφήνοντας την υπόλοιπη μπάντα να παίζει και μετά να επιστρέφει για να παίξει λίγες νότες στο τέλος».

Η επιτυχία του Kind of Blue έγκειται επίσης στη στρατηγική του Davis και του Evan εκφράζοντας δυνατούς ήχους, αποφεύγοντας τα κλισέ μοτίβα που είχαν εδραιωθεί από το ξεκίνημα της bebop.
«Όσο λιγότερες συγχορδίες», είπε ο Davis το 1958, «τόσο περισσότερο σου δίνεται ελευθερία και χώρος να ακούσεις πράγματα…γίνεται μια πρόκληση να δεις πόσο μελωδικά επινοητικός μπορείς να γίνεις».
Βέβαια, το να παρέχεις λευκό καμβά σε περίφημους καλλιτέχνες όπως οι Coltrane, Adderley, Evans, Kelly και ο Davis, αυτό βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τη θρυλική ποιότητα του Kind of Blue.

Κυκλοφόρησε από την Columbia Records - που ήταν το 1959 η μεγαλύτερη εταιρία- και η οποία σπατάλησε πολύ λίγα στο να παρέχει την καλύτερη παραγωγή και διαφήμιση για τους καλλιτέχνες της είτε ποπ, κλασσικοί, φολκ ή τζαζ.
Ηχογραφήθηκε στο στούντιο 30th Street Studio, έναν αληθινό «ναό» υψηλής πιστότητας.

Ο θρυλικός ντράμερ Jimmy Cobb, ο μόνος επιζών από την μπάντα της αρχικής ηχογράφησης, διευθύνει την καινούργια μπάντα με εξαίρετους μουσικούς (Wallace Roney με την τρομπέτα, Javon Jackson στο τενόρο σαξόφωνο, Vincent Herring στο άλτο σαξόφωνο, Larry Willis στο πιάνο, Buster Williams στο μπάσο), που έχουν παίξει στο παρελθόν είτε με τον Jimmy Cobb είτε με κάποιο από τα μέλη της αρχικής μπάντας, και έχουν ερμηνεύσει τα κομμάτια του "Kind of Blue" (όπως το "So What" και το "Freddie Freeloader") καθώς και πολλά βασικά κομμάτια των Davis, Coltrane και Adderley.
Μπάμπης Εγγλέζος
http://babisenglezos.blogspot.com/

ENGLEZOS
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 1855
Εγγραφή: 26 Φεβ 2002, 03:00

10 Ιούλ 2010, 12:23

Ένα αφιέρωμα για τα 50 χρόνια του Kind of Blue
[url=http://www.youtube.com/watch?v=pBpLKm8vw4M]Kind of Blue 50th Anniversary [/url]

[url=http://www.youtube.com/watch?v=T-GjyL2ptn8&feature=related]Out Of The Blue [/url]

[url=http://www.youtube.com/watch?v=aI3jcZOBlws&feature=related]Miles Davis Jazz Retrospective [/url]

[url=http://www.youtube.com/watch?v=b9SLa4ysito&feature=related]No Blues - 1964 [/url]

Το θρυλικό Tenderly, μου θυμίζει τα πρώτα μου βήματα στη Jazz, όταν ο μεγάλος μου δάσκαλος Γιώργος Καρδάμης, μου δίδαξε πως τοποθετούνται τα δάχτυλα στο πιάνο για να αποδίδεται το ύφος της Jazz
[url=http://www.youtube.com/watch?v=ISnrLn4LnZs&feature=related]Tenderly[/url]

Εδώ ο Miles Davis αποδίδει ένα εκπληκτικό Jazz improvisation
[url=http://www.youtube.com/watch?v=cTfBpKzu6XA&feature=related]Miles Davis: Walkin" [/url]

Για το τέλος (και λόγω καλοκαιριού) άφησα το "Summertime", μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών.
[url=http://www.youtube.com/watch?v=N090STPx-2M&feature=related]"Summertime" (1958) [/url]



Edited By ENGLEZOS on 1278753973
Μπάμπης Εγγλέζος
http://babisenglezos.blogspot.com/

Επιστροφή στο

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης