christos
Δημοσιεύσεις: 1117
Εγγραφή: 16 Αύγ 2005, 11:40

26 Ιαν 2007, 23:41

[quote0]...Ο Μπετόβεν γεννήθηκε στη Βόννη το 1770. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του δεν είναι γνωστή, βαφτίστηκε όμως στις 17 Δεκεμβρίου.
Καταγόταν από μουσική οικογένεια, αν και κανένας από τους προγόνους του δεν διακρίθηκε στη σύνθεση. Ο παππούς του ήταν φλαμανδικής καταγωγής και διευθυντής χορωδίας στην Αυλή του Πρίγκηπα Εκλέκτορα της Κολωνίας στη Βόννη.
Ο πατέρας του, Johann van Beethoven, εργάστηκε ως επαγγελματίας τενόρος στην ίδια χορωδία ενώ παρέδιδε και μαθήματα πιάνου και τραγουδιού. Παράλληλα αποτέλεσε τον πρώτο δάσκαλο μουσικής του Λούντβιχ, ωστόσο η σχέση τους ήταν μάλλον κακή, καθώς ο πατέρας του τον καταπίεζε διαρκώς και προσπαθούσε να τον εκμεταλευτεί παρουσιάζοντας τον ως παιδί θαύμα, όπως ήταν ο Μότσαρτ.
Σε ηλικία 12 ετών δημοσιεύτηκε η πρώτη του σύνθεση πολλοί δήλωναν πως επρόκειτο για το νέο Μότσαρτ. Ο Μπετόβεν συνέχισε να συνθέτει έργα ενώ συγχρόνως άρχισε να εργάζεται ως οργανίστας στην Αυλή. Το 1787 μια ξαφνική αρρώστια της μητέρας του, στερεί τη δυνατότητα από τον νεαρό Μπετόβεν να μεταβεί στη Βιέννη προκειμένου να κάνει μαθήματα με τον Μότσαρτ.
Λίγο αργότερα όμως, το 1792, ο Ιωσήφ Χάυδν, κανόνισε να πάει τελικά στη Βιέννη για να σπουδάσει μαζί του. Η εκπαίδευση του στο πλευρό του Χάυδν διήρκησε συνολικά δύο χρόνια. Επιπλέον σπούδασε αντίστιξη για ένα χρόνο με τον Johann Georg Allbrehtsberger και φωνητική σύνθεση μαζί με τον Antonio Salieri.
Σταδιακά, άρχισε να αναγνωρίζεται η αξία του, αρχικά ως πιανίστας αλλά αργότερα και ως συνθέτης.
Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των συνθετών της εποχής, ο Μπετόβεν δεν ανήκε στην Αυλή ούτε εργάστηκε για την εκκλησία, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία του ως συνθέτης. Κατόρθωνε να συντηρείται είτε με έσοδα από τις δημόσιες συναυλίες του είτε παράγοντας και έργα παραγγελίες. Την πρώτη δημιουργική του περίοδο, κατάφερε να καθιερωθεί στη Βιέννη χάρη στην σημαντική υποστήριξη του αριστοκρατικού κύκλου της Αυστρίας, της Βοημίας και της Ουγγαρίας.
Ένα από τα σημαντικότερα και από τα πιο τραγικά γεγονότα της ζωής του Μπετόβεν αποτέλεσε η κώφωση του. ¶ρχισε να χάνει την ακοή του από την ηλικία των 26 ετών, το 1796 (κατά άλλους αρχίζει λίγα χρόνια αργότερα) και περίπου το 1820 θεωρείται πως ήταν ολοκληρωτικά κουφός. Το γεγονός αυτό προκαλούσε μεγάλη θλίψη στον Μπετόβεν, η οποία αποτυπώνεται και σε γράμμα του προς τους αδελφούς του, το 1802, με την παράκληση να διαβαστεί μετά το θάνατό του, γνωστό και ως Διαθήκη του Heiligenstadt.
Παρά την απώλεια της ακοής του, έγραψε μουσική μέχρι το τέλος της ζωής του. Η υγεία του Μπετόβεν ήταν γενικά κακή και το 1826 επιδεινώθηκε δραστικά, γεγονός που οδήγησε και στο θάνατο του τον επόμενο χρόνο...

Ο Μπετόβεν είχε ανακηρύξει τον εαυτό του ελεύθερο καλλιτέχνη-"επαγγελματία" που δεν ακολουθούσε κανεναν και δεν έδινε λόγο σε κανέναν ακόμη και στους καλλιτεχνικους πατρώνες.
Ήταν γνωστός για το έντονο ταμπεραμέντο του και τις εκρήξεις οργής. Γνωστή έχει μείνει η διενεξή του με τον Γκαίτε τον οποιο είχε χαρακτηρίσε ουτε λιγο ουτε πολυ - με έμμεσο τροπο - δουλοπρεπή και κόλακα της αυλης. Ο Γκαίτε ανταπάντησε χαρακτηριζοντας τον εντελως ακαλλιεργητο και αγροίκο.
Πολλοί μαλιστα εξαιτίας του εριστικού του χαρακτηρα τον θεωρούσαν μισανθρωπο και τιποτα παραπανω απο εναν κακοπροαίρετο πεισματαρη... [/quote0]Ακολουθεί η παράκλησή του στους επικριτές του...[quote0]«Ώ άνθρωποι που με θεωρείτε και με κρίνετε μοχθηρό και μισάνθρωπο πόσο με αδικείτε.
Η καρδιά μου από τότε που ήμουν έφηβος ήταν δοσμένη στη λαχτάρα για το Καλό. Αισθανόμουν έτοιμος να πραγματοποιήσω μεγάλα πράγματα.
Σκεφθείτε όμως ότι εδώ και έξι χρόνια με έχει χτυπήσει μια ανεπανόρθωτη συμφορά…
Είχα αποφασίσει να δώσω ένα τέλος. Μονάχα η τέχνη με συγκράτησε. Μου φαινόταν αδύνατο να εγκαταλείψω τον κόσμο πριν ολοκληρώσω όσα ήμουν προορισμένος να δώσω»...[/quote0]

Gretsi
Δημοσιεύσεις: 94
Εγγραφή: 17 Αύγ 2003, 09:23
Τοποθεσία: Athens

27 Ιαν 2007, 09:41

Πολύ καλό Χρίστο! Λιτό, σαφές, ενδιαφέρον και ευαίσθητο.
Ότι πρέπει γιά το σαββατοκύριακο.
Τώρα που μας κατακλύζει το life style της γυαλιστερής αρλούμπας είναι πολύ καλό που το φόρουμ μας γίνεται πιό ποικίλου περιεχομένου.
Μόνο προσοχή στις υπερβολές, το καλύτερο φάρμακο σε υπερβολική δόση, κάνει κακό.
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους.

ENGLEZOS
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 1855
Εγγραφή: 26 Φεβ 2002, 03:00

27 Ιαν 2007, 19:37

Λουδοβίκος βαν Μπετόβεν - Συμφωνία αρ. 9

"Symphony No. 9" (Opus 125)

ΓΕΝΙΚΑ

Συμφωνία σε 4 μέρη (το τελευταίο μέρος της έχει και πολλά φωνητικά τμήματα) - Διάρκεια : περίπου 71 λεπτά - Διαθεσιμότητα Ηχογραφήσεων : πολύ υψηλή.

Είναι ασφαλώς ένα από τα τελειότερα δείγματα ορχηστρικής γραφής όχι μόνον της κλασικής περιόδου αλλά και όλων των εποχών. Αποτελεί το απάνθισμα της συμφωνικής τέχνης του Μπετόβεν, συνδυάζοντας παράλληλα και τη μοναδική εμπειρία της ταυτόχρονης χρήσης ορχήστρας και φωνητικών μερών, είτε σε μορφή χορωδίας είτε σε μορφή σόλο. Το κορυφαίο αυτό έργο υπήρξε πηγή έμπνευσης με διάφορους τρόπους για πάρα πολλούς μεταγενέστερους μουσικούς. Ο Μπετόβεν ήταν λάτρης της ποίησης του Σίλλερ και είχε από τα νεανικά του χρόνια σχέδια για μελοποίηση του "Υμνου στη Χαρά" του αγαπημένου του ποιητή. Οταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την εκπλήρωση αυτών των σχεδίων, ο ίδιος ο Μπετόβεν χρησιμοποιήσε το ποιητικό αυτό υλικό, το οποίο και προσάρμοσε κατάλληλα στο μουσικό κείμενο.

Η συμφωνία εκτελέστηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 1824, λίγο μετά την ολοκλήρωσή της, και ήταν μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Την ίδια εποχή με την ενάτη συμφωνία, ο συνθέτης δούλευε την λειτουργία "Missa Solemnis" καθώς και τις "Παραλλαγές Diabelli", με την ολοκλήρωση των οποίων ήταν πλέον ελεύθερος να ασχοληθεί αποκλειστικά με το μεγαλεπήβολο και τεράστιο έργο της ολοκλήρωσης της ενάτης του συμφωνίας.

ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΡΓΟΥ

Η ορχήστρα που χρησιμοποιείται αποτελείται από : Πρώτα βιολιά, δεύτερα βιολιά, βιόλες, βιολοντσέλλα, κόντραμπάσσα, 1 φλάουτο πίκολο, 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, 2 φαγκότα, 1 κόντρα-φαγκότο, 4 γαλλικά κόρνα, 2 τρομπέτες, 3 τρομπόνια, τύμπανα ορχήστρας καθώς και τμήμα ιδιόφωνων και μεμβρανόφωνων κρουστών (π.χ. τρίγωνο, γκραν-κάσα κλπ.). Η χορωδία που χρησιμοποιείται είναι μικτή-τετράφωνη (δηλαδή μπάσοι, τενόροι, άλτο και σοπράνο), καθώς και ένας αριθμός φωνών σόλο. Φυσικά χρησιμοποιούνται όλοι οι γνωστοί και δυνατοί για εκείνη την εποχή τρόποι παιξίματος και χρήσης ηχοχρωμάτων των διαφόρων οργάνων της ορχήστρας, όμως, το τμήμα των χάλκινων - κυρίως - πνευστών δεν είχε τις δυνατότητες που έχει σήμερα και για αυτό τα μέρη των οργάνων του είναι γενικά απλούστερα από των άλλων τμημάτων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν σημαντική θέση στον ενορχηστρωτικό διάκοσμο του έργου. Οι μελωδίες και οι φράσεις του έργου παρουσιάζουν μια πρωτόγνωρη - ακόμα και για τον ίδιο τον Μπετόβεν - δραματικότητα και εκφραστικότητα. Οι αρμονικές διαδοχές είναι - φυσικά - εντός των κλασικών προτύπων αλλά ο συνδυασμός τους με τις ενορχηστρωτικές πρακτικές είναι ιδεώδης. Η μορφολογία συντελεί στην τέλεια μορφή παρουσίασης των θεμάτων και της εξέλιξης μετά από την αρχική παρουσίασή τους. Το τελευταίο μέρος - το οποίο παρουσιάζει θεωρητικά τις μεγαλύτερες δυσκολίες λόγω της συνύπαρξης ανθρώπινων φωνών μαζί με την ορχήστρα - τηρεί άψογα τις ισορροπίες και ουσιαστικά είναι το άνοιγμα προς έναν καινούργιο κόσμο της συμφωνικής ύπαρξης. Το καταπληκτικότερο ασφαλώς στοιχείο της ενάτης συμφωνίας είναι το "τέλειο" δέσιμο όλων των παραπάνω στοιχείων σε ένα απίστευτα "συμπαγές" μουσικό κατασκεύασμα, το οποίο φλερτάρει επίμονα με την τελειότητα της μορφής και της ύλης, οι οποίες άλλωστε είναι και η πεμπτουσία της μουσικής αλλά και της κάθε τέχνης.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΕΡΓΟΥ

Ολο το έργο κινείται γύρω από τη σχέση του συνθέτη - αλλά και όλης της ανθρωπότητας με τη χαρά : έτσι όπως αυτή υπάρχει σαν διάχυτη έννοια μέσα μας αλλά και σε κάθε τι που μας πλαισιώνει. Σε άλλα σημεία η χαρά γίνεται αισθητή με τη βίαιη, "άκομψη" έκφραση της, που τείνει προς διονυσιακά πρότυπα (χαρακτηριστικό δείγμα είναι το δεύτερο μέρος της συμφωνίας), άλλοτε έχει έναν πιο "βαθύ" και στοχαστικό χαρακτήρα (το τρίτο, ήρεμο μέρος της συμφωνίας μας θυμίζει ακριβώς αυτό), αλλά μερικές φορές το αίσθημα αναστρέφεται και η ανθρώπινη ψυχή βρίσκεται σαν ακυβέρνητο καράβι μεταξύ της χαράς και της απόγνωσης (το απόλυτο αίσθημα του πρώτου μέρους). Η τελική σύνοψη των "φάσεων" της χαράς είναι, στην ουσία, το πανανθρώπινο μήνυμα που ο Μπετόβεν στέλνει στο τέταρτο μέρος της συμφωνίας του, πρόκειται για το μήνυμα της χαράς μέσα από τους στίχους της ωδής του Σίλλερ : προτρέπει πλέον όλους τους ανθρώπους να ασπαστούν την "ευγενική" και τη "βαθια" χαρά, τη χαρά που δεν γνωρίζει σύνορα και ενώνει όλους τους ανθρώπους μεταξύ τους αλλά και με την ίδια τους τη ζωή. Αυτός είναι και ο λόγος που το συγκεκριμένο έργο δεν παρουσιάζει μόνον μία αξιοζήλευτη μουσική τελειότητα αλλά ίσως είναι και μία σύνοψη της ανθρωπότητας έτσι όπως θα ήθελε η ίδια να είναι εάν μπορούσε ανεμπόδιστα να το κάνει.


ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΜΗΜΑΤΩΝ

1ο μέρος - Allegro ma non troppo, un poco maestoso - Διάρκεια περίπου 15 λεπτά

Το ξεκίνημα του όλου έργου είναι πολύ εντυπωσιακό και μας βάζει αμέσως στο κλίμα του πρώτου μέρους : η σύγκρουση του καλού με το κακό, της ήρεμης χαράς με τον άγριο θυμό, του Θεού με τον ίδιο τον Διάβολο. Η μουσική εδώ εκφράζει μία τεράστια γκάμα συναισθημάτων, καταστάσεων, κατευθύνσεων και διακυμάνσεων, ένα τρομερό παραλήρημα, το οποίο μετά από ηρωικές μάχες και διαλείμματα "ύποπτης" ηρεμίας, ανακεφαλαιώνεται με την αρχική του τιτάνια φράση, την οποία τονίζει εντυπωσιακά το σύνολο της ορχήστρας.

2o μέρος - Molto Vivace - Διάρκεια περίπου 11 λεπτά

Το κομμάτι αρχίζει εντυπωσιακά σαν συνέχεια του πρώτου μέρους. Εδώ το κλίμα όμως είναι πολύ πιο γιορτινό και αισιόδοξο : η χαρά κάνει την "επίθεσή" της και τίποτα δεν φαίνεται ικανό να της προβάλλει έστω και την παραμικρή αντίσταση. Μέσα από προσεκτικά χτισμένες κλίμακες και ορχηστρικές καμπές, η "διονυσιακή" αίσθηση που προσδίδεται στο μέρος γιγαντώνει - με μικρά διαλείμματα - και καταλήγει τελικά σε ένα εξίσου επιβλητικό φινάλε του όλου μέρους.

3o μέρος - Adagio molto e cantabile - Διάρκεια περίπου 18 λεπτά

Τώρα πια έχουμε μπει στα γαλήνια νερά της ηρεμίας και της ενδοσκόπησης, την οποία τίποτα δεν μπορεί να ταράξει. Τα πάντα κυλάνε ήρεμα, χωρίς βιασύνη και άγχος, αλλά με μία διάχυτη εσωτερικότητα και υπομονή - σαν να περιμένουμε το τελευταίο θριαμβευτικό μέρος, άραγε ; Η ορχήστρα παίζει κυρίως cantabile (δηλ. τραγουδιστά, σαν να τραγουδάει ένας άνθρωπος), με μαλακές γραμμές και ήπιες φράσεις, χωρίς τα τρομερά ξεσπάσματα του πρώτου ή του δεύτερου μέρους. Εδώ σημασία έχει η ησυχία και η πραότητα και λίγες φορές αυτή διακόπτεται από πιο έντονα περάσματα σε αυτό το μέρος.

4ο μέρος - Presto - Διάρκεια περίπου 26 λεπτά

Μετά την αέναη μάχη του πρώτου μέρους, τη διάχυτη μεθυστικότητα του δεύτερου, καθώς και την ήρεμη ευδαιμονία του τρίτου, στο τέταρτο μέρος μας περιμένει ... ο τελικός θρίαμβος !
Μάλιστα, η χαρά θριαμβεύει απόλυτα και πανηγυρικά χωρίς κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.
Ενα θαυμαστό μείγμα από "δυνατά" ορχηστρικά μέρη και περάσματα, χορωδιακά μέρη και τραγούδια, κομμάτια όπου σόλο τραγουδιστές διαμηνύουν το θρίαμβο της χαράς σε όλον τον κόσμο, χαρούμενες και αγωνιώδεις φράσεις, ήσυχα μέρη "ανασύνταξης" όπου η πορεία μας ετοιμάζεται να ξεκινήσει πάλι, ήρεμες καταλήξεις που γεννάνε εκκωφαντικές εκρήξεις της ορχήστρας και της χορωδίας, θριαμβευτικές καταλήξεις των χάλκινων πνευστών, χαρούμενος διάκοσμος από το τμήμα κρουστών της ορχήστρας όπως τρίγωνο, γκραν κάσσα κλπ, καθώς και γλυκιές αναμνήσεις από τα προηγούμενα μέρη που μας θυμίζονται από τα έγχορδα και τα ξύλινα πνευστά, όλα αυτά μαζί και χωριστά και μάλιστα σε συνδυασμό με την αιώνια τέχνη της ποίησης του λόγου - που εδώ εκπροσωπεί ο γερμανός ποιητής Σίλλερ με την Ωδή του προς τη Χαρά - δημιουργούν ένα κλίμα υπέρτατης μαγείας και απίστευτης ηχητικής και αισθητικής απόλαυσης, το οποίο τελικά ολοκληρώνεται μέσα σε μία τελική κατάληξη ολόκληρης της ορχήστρας, δίνοντας έτσι το τέλος σε ένα από τα μεγαλύτερα και τελειότερα ανθρώπινα καλλιτεχνικά δημιουργήματα που έχουν υπάρξει ποτέ !

ΤΕΛΙΚΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ

Απίστευτο, ανυπέρβλητο, μεγαλειώδες, κοσμογονικό και αφάνταστα περιεκτικό είναι το έπος της ενάτης συμφωνίας του Λουδοβίκου Βαν Μπετόβεν.
Η σημασία του στην παγκόσμια μουσική φιλολογία είναι πραγματικά τεράστια, όχι μόνον από τεχνική άποψη (είναι το τέλειο "εργαστήρι" μάθησης για κάθε μουσικό που θέλει να μελετήσει κλασική ενορχήστρωση) αλλά και από βαθιά καλλιτεχνική άποψη, αφού είναι ένα ακόμη μεγάλο κεφάλαιο στην αιώνια μάχη της ανθρωπότητας για αλληλοκατανόηση και αλληλοεκτίμηση μεταξύ των ανθρώπων - αφού πρώτα έρθει απαραίτητα η κατανόηση του εσωτερικού μας κόσμου μέσα από την ανάγκη του κάθε ανθρώπου για ενδοσκόπηση - αλλά και την έκφραση απλής, αγνής χαράς : το πιο όμορφο συναίσθημα.

Πραγματικά, η ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν είναι ένα πολύ σπουδαίο καλλιτέχνημα !
Μπάμπης Εγγλέζος
http://babisenglezos.blogspot.com/

christos
Δημοσιεύσεις: 1117
Εγγραφή: 16 Αύγ 2005, 11:40

28 Ιαν 2007, 10:03

[quote0]...Η 9η συμφωνία αποτελεί όμως σημείο αναφοράς ακόμα και λαών που δεν σχετίζονται με την ευρωπαϊκή μουσική και τη γενικότερα πολιτισμική παράδοση της Ευρώπης, όπως του ιαπωνικού και του κινέζικου. Ιάπωνες αξιωματικοί, αιχμάλωτοι πολέμου ζήτησαν το 1918 να παιχτεί για ψυχαγωγία τους στο στρατόπεδο Bando που είχαν απομονωθεί, η 9η συμφωνία του Μπετόβεν, η οποία στα ιαπωνέζικα έχει ιδιαίτερο όνομα, Νταϊκού.
Επίσης στην Ιαπωνία το 1944, ζήτησαν φοιτητές που είχαν επιστρατευτεί, να ακούσουν πριν αναχωρήσουν για το μέτωπο την 9η συμφωνία για να διατηρήσουν στο μυαλό τους κάτι που τους «θυμίζει την πατρίδα»! Θεωρείται δε παράδοση σ" αυτή τη χώρα να τραγουδιέται το χορωδιακό μέρος της 9ης συμφωνίας από τεράστιες χορωδίες 3, 5 και 7 χιλιάδων ατόμων, με αποτέλεσμα ένας εντυπωσιακός αριθμός Ιαπώνων ερασιτεχνών χορωδών να εξασκείται κάθε χρόνο για πολλούς μήνες στη μελέτη και απόδοση αυτού του έργου ().
Στην Κίνα, το καθεστώς έχει την επίσημη θέση ότι η 9η συμφωνία εκφράζει τη «νίκη μέσα από την πάλη» του λαού ενάντια στους καταπιεστές του. "Ετσι η εκτέλεση αυτής της συμφωνίας αποτελεί σ" αυτή τη χώρα αποκορύφωμα πολλών εθνικών και πολιτικών εκδηλώσεων, όπου τραγουδούν την «Ωδή της Χαράς» και πάλι πολυπληθέστατες χορωδίες.
Είναι λοιπόν εντυπωσιακό, πώς ένα ευρωπαϊκό μουσικό έργο των αρχών του 19ου αιώνα υιοθετείται από άσχετες μεταξύ τους πολιτισμικές παραδόσεις, αξιοποιείται διαχρονικά από τόσο ετερόκλητους κοινωνικούς και πολιτιστικούς φορείς και εντάσσεται στην προσπάθεια για επίτευξη τελείως αντιφατικών στόχων.
O Μπετόβεν αποτελεί λοιπόν ένα σημαντικό συνδετικό κρίκο της ποικιλομορφίας των πολιτισμών του πλανήτη μας. Στο πρόσωπο και στο έργο του έχει υλοποιηθεί η παγκοσμιοποίηση του πολιτισμού, πολύ πριν τεθεί σε κοινή χρήση αυτός ο όρος.
Ο ίδιος ο μεγάλος δημιουργός αποτελεί τον τελευταίο εκπρόσωπο της κλασικής και τον πρώτο της ρομαντικής περιόδου. "Ολοι οι μεταγενέστεροι μουσικοί μέτρησαν τις δυνάμεις τους με σημείο αναφοράς το έργο αυτού του εξαίρετου ανθρώπου και η μεγαλύτερη τιμή γι" αυτούς ήταν να θεωρηθούν συνεχιστές του.
Χαρακτηριστικά, ο Μπραμς έγραψε ότι συνέθετε τα μουσικά έργα του, κάτω από τη συντριπτική σκιά τού Μπετόβεν, «ακούγοντας πίσω μου τα βαριά βήματα ενός γίγαντα».
Είναι προφανές ότι η σημασία του κορυφαίου αυτού μουσικού σχετίζεται και με τη μεταβατική εποχή που έζησε και δημιούργησε: Είχαν προηγηθεί ο Μπαχ και ο Μότσαρτ και ζούσε ακόμα ο Χάυντν.
Αυτών το έργο (και βέβαια όλων των σύγχρονων και προγενέστερών τους) οδήγησε ο Μπετόβεν με την ιδιοφυΐα του στην αποκορύφωση !!![/quote0]
Είπε κάποιος : " Η ανθρωπότητα δεν ξέρει αν θα πρέπει να καταδικάσει ή να ευχαριστήσει τον πατέρα του Μπετόβεν για την πίεση που υπέστη και η οποία σε μεγάλο βαθμό οδήγησε τη μουσική ιδιοφυία στην αποκορύφωση...



Edited By christos on 1169971517

ENGLEZOS
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 1855
Εγγραφή: 26 Φεβ 2002, 03:00

08 Ιουν 2007, 14:08

Τέσσερις από τις μεγαλύτερες και διασημότερες δημιουργίες του Μπετόβεν θα παρουσιάσουμε σήμερα:

1. 5η Συμφωνία σε Ντο Ελάσσονα (Εισαγωγή)
Πρόκειται ίσως για την πιο χαρακτηριστική στιγμή του Μπετόβεν, ειδικά η εισαγωγή για την οποία ο Μπετόβεν φέρεται να έχει πει:
"Κάπως έτσι το πεπρωμένο χτυπάει την πόρτα μας"r
Παίζει η Συμφωνική ορχήστρα της Λειψίας
[url=http://www.sed.gr/library/Beethoven5.mp3]5η Συμφωνία[/url]

2. 9η Συμφωνία σε Ρε Ελάσσονα (Φινάλε)
Ο περίφημος "ύμνος στη Χαρά"r
Παίζει η Συμφωνική ορχήστρα της Λειψίας
[url=http://www.sed.gr/library/Beethoven9.mp3]9η Συμφωνία[/url]

3.Σονάτα του Σεληνόφωτος (Moonlight Serenade) σε Ντο δίεση Ελάσσονα
Από τις πιο ρομαντικές στιγμές του Μπετόβεν
Πιάνο: Dubravka Tomsic
[url=http://www.sed.gr/library/Moonlight.mp3]Moonlight Serenade[/url]

4. Για την Ελίζα (Fur Elise)
Το πασίγνωστο "ερωτικό γράμμα" του μεγάλου συνθέτη.
Πιάνο: Marian Pivka
[url=http://www.sed.gr/library/Elise.mp3]Fur Elise[/url]
Μπάμπης Εγγλέζος
http://babisenglezos.blogspot.com/

christos
Δημοσιεύσεις: 1117
Εγγραφή: 16 Αύγ 2005, 11:40

08 Ιουν 2007, 22:55

Σ΄ευχαριστούμε άλλη μια φορά Πρόεδρε...
Να προσθέσω κάποια σχόλια για την...Claire de lune...γαλλιστί...η Moonlight
[quote0]...Η σονάτα opus 27 είναι γνωστή με το όνομα "Moonlight sonata" ή "Claire de lune" δηλ. «σονάτα του σεληνόφωτος».
Ένας κακότεχνος ιστοριογράφος του συνθέτη της έδωσε τον τίτλο αυτό, που όμως ευθύς εξ αρχής τον αποκρούει ο ενδόμυχος χαρακτήρας και η μουσική ιδιοσυστασία του έργου.
Είναι μια μουσική ψυχογραφία, που συγκινεί ως τα τρίσβαθα, χωρίς την ανάγκη να μας περισπάσει, όπως το σεληνόφως, με εξωτερικά διακοσμητικά στοιχεία, τη στιγμή που η ψυχή και το δράμα που τη συγκλονίζει είναι τα μόνα παντοδύναμα κίνητρα της μπετοβενικής έμπνευσης.
Στη διαδρομή της σονάτας μας αποκαλύπτεται ο απέραντος έρωτάς του για την Τζουλιέττα Γκουιτσάρντι, την κοπέλα που προτίμησε να ονομαστεί κυρία φον Γκάλλεμπεργκ, από την τιμή να γίνει γυναίκα του Μπετόβεν.
Στην άρνηση της Τζουλιέττας η ανθρωπότητα οφείλει αυτό το πιανιστικό αριστούργημα. Η βαθιά απελπισία του συνθέτη εξαγνίζει την έμπνευσή του.
Το adagio και το finale της σονάτας εκφράζουν δυο αντίθετες ψυχογραφίες της θλίψης.
Το πρώτο μέρος είναι η εγκαρτέρηση μέσα στη σπαραγμένη μόνωση. Τις δύο αυτές ζοφερές σελίδες χωρίζει και γεφυρώνει συνάμα το allegretto. Ο Λιστ είχε αποκαλέσει το μέρος αυτό «ένα λουλούδι ανάμεσα σε δυο αβύσσους». Δε θα μπορούσε ποτέ κανείς να χαρακτηρίσει καλύτερα τις λίγες αυτές γραμμές, τις τόσο δροσερές κι αχτιδόχαρες, που σχηματίζουν ένα φωτεινό ανάγλυφο ανάμεσα στα δυο αβυσσαλέα κομμάτια που το περιβάλλουν.
Στο finale ακούγονται απελπισμένες διαμαρτυρίες μιας αδικημένης ύπαρξης που παλεύει με τη μοίρα. Είναι ο Μπετόβεν άνθρωπος, που πονεί και κλαίει. Τα σπαρακτικά ακόρντα ξεσπάνε στο τέλος του κάθε λυγμού σαν κεραυνώματα της ερωτικής απελπισίας. Ξαναρχίζει σε πέντε-έξη μέτρα το αβάσταχτο ψυχικό δράμα. Και στο τέλος ξεσπάει στις ύψιστες του πάθους κραυγές…
Η "Claire de lune" είναι ένα έργο τόσο απλό στα μέσα της πραγματοποίησής του, που η υπέρτατη αυτή απλότητα μας τρομάζει σαν ένα ανεξήγητο μυστήριο. Κάτι το υπερφυσικό, κάτι το ιερό, μας φράζει την είσοδο μέσα στα άδυτα της τέχνης του Μπετόβεν.
Όσο και να πιστέψουμε, όσο και να δεηθούμε, δε θα μας επιτραπεί ποτέ ν" αντικρίσουμε πρόσωπο με πρόσωπο την υπερκόσμια αυτή μεγαλοφυΐα…[/quote0]



Edited By christos on 1181332570

christos
Δημοσιεύσεις: 1117
Εγγραφή: 16 Αύγ 2005, 11:40

09 Ιουν 2007, 06:49

[quote0]...Το adagio και το finale της σονάτας εκφράζουν δυο αντίθετες ψυχογραφίες της θλίψης.
Το πρώτο μέρος είναι η εγκαρτέρηση μέσα στη σπαραγμένη μόνωση.
Τις δύο αυτές ζοφερές σελίδες χωρίζει και γεφυρώνει συνάμα το allegretto. Ο Λιστ είχε αποκαλέσει το μέρος αυτό «ένα λουλούδι ανάμεσα σε δυο αβύσσους».
Δε θα μπορούσε ποτέ κανείς να χαρακτηρίσει καλύτερα τις λίγες αυτές γραμμές, τις τόσο δροσερές κι αχτιδόχαρες, που σχηματίζουν ένα φωτεινό ανάγλυφο ανάμεσα στα δυο αβυσσαλέα κομμάτια που το περιβάλλουν... [/quote0]
"Οπως καταλαβαίνεις αγαπητέ Πρόεδρε θα σε παρακαλέσω να μας χαρίσεις και το δεύτερο και τρίτο μέρος για να έχουμε...ολοκληρωμένο το έργο...
Αξίζει νομίζω να σημειωθεί ότι το δεύτερο μέρος, το..."λουλούδι" ανάμεσα στις δύο αβύσσους, όπως το χαρακτηρίζει ο Λίστ, κρατάει ΜΟΝΟ...δυο λεπτά...μια στιγμή...
Η γυναίκα μου βέβαια, με...απέρριψε σαν...μουσικό παραγωγό...
Ελπίζω μόνο επειδή την...ξύπνησα με το...συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι. :)
ΥΓ. Πράγματι με τις επαναλαμβανόμενες συγχορδίες του τρίτου μέρους το πεπρωμένο χτυπάει την πόρτα στον Μπετόβεν με τον εφιαλτικότερο τρόπο...



Edited By christos on 1181363975

ENGLEZOS
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 1855
Εγγραφή: 26 Φεβ 2002, 03:00

17 Απρ 2010, 09:58

Λούντβιχ Μπετόβεν: Μαγική μουσική χωρίς ακοή

Ο Λούντβιχ Μπετόβεν υπήρξε ένα παιδί θαύμα, που έγινε γνωστός για το ταλέντο του σε ολόκληρο τον κόσμο, απολαμβάνοντας τη μεγάλη φήμη που απέκτησε ενώ ήταν ακόμη εν ζωή.

Διάσημος και ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύτερο κοινό για τις συνθέσεις του "Fur Elise" και 5η και 9η Συμφωνία, ο Μπετόβεν θεωρείται ως μία από τις μεγαλύτερες μουσικές ιδιοφυΐες μαζί με τον Μότζαρτ. Μάλιστα είναι γνωστό ότι ο Μπετόβεν συνέθετε ολόκληρη συμφωνία "στο κεφάλι" του και κάθε μουσικό μέρος για το κάθε όργανο ξεχωριστά πριν γράψει την πρώτη νότα στο χαρτί.

Γεννημένος το 1770 στη Βόννη της Γερμανίας χωρίς να γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία γέννησής του, παρά μόνο εκείνη της βάφτισής του, ο Μπετόβεν υπήρξε ένας ολοκληρωμένος μουσικός από πολύ νεαρή ηλικία.

Ο πατέρας του ήταν ένας αυστηρός άνθρωπος και άγριος αρκετά ώστε να εκμεταλλευτεί τα μουσικά ταλέντα που είχε χαρίσει η φύση στον μικρό Μπετόβεν με αποτέλεσμα να αναγκάζει το γιο του να κάνει εξάσκηση πολλές ώρες κάθε μέρα. Τις φορές που ο Μπετόβεν κουρασμένος πια έκανε κάποιο λάθος στη μουσική, λέγεται ότι ο πατέρας του τον χτυπούσε στο κεφάλι και τα αυτιά του ως τιμωρία για την ατέλεια του. Παρά την σκληρή μεταχείριση, όμως ο Μπετόβεν αγαπούσε τη μουσική, και πήρε μαθήματα βιολιού, οργάνων και πιάνου. Όπως ο Μότσαρτ, έτσι και ο Μπετόβεν άρχισε δημόσιες παραστάσεις στην ηλικία των έξι ετών, ενώ εγκατέλειψε το σχολείο στην ηλικία των 13 ετών όταν ξεκίνησε μια περιοδεία πλήρους απασχόλησης.

Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, ο Μπετόβεν έχασε τον πατέρα του, και έγινε ο ίδιος κηδεμόνας του εαυτού του και των δύο νεώτερων αδελφών του. Μάλιστα, δέχτηκε μια θέση για να παίζει βιόλα στην ορχήστρα της Βόννης, ώστε να παρέχει το εισόδημα στο οικογενειακό νοικοκυριό. Το 1792, ο Franz Joseph Haydn επισκέφθηκε τη Βόννη και αναγνώρισε το λαμπρό ταλέντο του νεαρού Μπετόβεν, όχι μόνο ως ερμηνευτή αλλά και ως συνθέτη, έτσι επέμεινε ότι θα έπρεπε οπωσδήποτε να τον ακολουθήσει στη Βιέννη.

Στη Βιέννη, ο Μπετόβεν σπούδασε κοντά στον Haydn και όπως πολλοί άλλοι νέοι μουσικοί τότε ζούσε σε μια σοφίτα. Δεν άργησε όμως να δεχτεί πολλές προσκλήσεις για να παίξει μουσική σε σπίτια και παλάτια πλουσίων, τις οποίες και φυσικά αποδέχτηκε, κερδίζοντας έτσι αρκετά χρήματα τόσο για να τα βγάζει πέρα ο ίδιος όσο και για να στέλνει χρήματα και στην οικογένειά του.

Μέσα από τη μουσική του, ο Μπετόβεν εξέφραζε τα μύχια συναισθήματά του μέσω της δυναμικής και της κίνησης των κομματιών που συνέθετε. Στην πραγματικότητα, η προσοχή που έδινε στο συναίσθημα μέσα από τη μουσική του, έδωσε το έναυσμα για τη δημιουργία ενός νέου "στυλ" διαφορετικού κατά κάποιο τρόπο από την σχεδόν μαθηματική τεχνική των συνθέσεων, της περιόδου του Μπαρόκ. Η μουσική του υπήρξε παθιασμένη και δραματική, οδηγώντας σε μια πιο συναισθηματική περίοδο της μουσικής που είναι γνωστή ως η Κλασική Εποχή. Συνδύασε πλούσιες συγχορδίες και ήχους με συναισθήματα στις εξαιρετικές του συνθέσεις είτε επρόκειτο για τραγούδια αγάπης είτε για συμφωνίες.

Η συγκίνηση αυτή στα κομμάτια του προερχόταν από βαθιά συναισθήματα που είχε ζήσει ο ίδιος. Ο Μπετόβεν ήταν σχεδόν μόνιμα ερωτευμένος, και είχε προτείνει γάμο αρκετές φορές, όμως, το παρουσιαστικό του δεν τον βοηθούσε ιδιαίτερα καθώς ήταν άξεστος, μικροκαμωμένος, λεπτός, και όχι ιδιαίτερα όμορφος. Επιπλέον, είχε ένα βίαιο ταμπεραμέντο που φόβιζε τις γυναίκες, με αποτέλεσμα να απογοητεύεται εύκολα από την αγάπη.

Η απογοήτευση όμως αυτή μετατρεπόταν σε μια συγκλονιστική δύναμη στη μουσική του Μπετόβεν. Σε μια ανάλογη περίπτωση όπου η πρόταση γάμου που είχε κάνει στην κοντέσα Giulietta είχε απορριφθεί, ο Μπετόβεν κάθισε στο πιάνο του, αδυνατώντας να βάλει σε μια τάξη τα συναισθήματά του και έκανε πάλι μαγικά με τη μουσική του. Ήταν εκείνη η νύχτα που συνέθεσε την περίφημη «Σονάτα του σεληνόφωτος» ορμώμενος από την αγάπη του για την κοντέσα.

Η γκάμα των συναισθημάτων του Μπετόβεν μπορούσε να είναι από τραχιά έως και ακατανόητη αλλά πάντα αληθινή. Εξαιρετική είναι η ιστορία που διηγούνται κάποιοι για μια βαρόνη στενή φίλη του Μπετόβεν που έχασε τα παιδιά της σε μια φοβερή τραγωδία. Οι φίλοι της προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να της φτιάξουν την διάθεση, αλλά εκείνη δεν μπορούσε να συνέλθει. Για μέρες, καθόταν ακίνητη κοιτάζοντας το πάτωμα. Παρά το γεγονός ότι ο Μπετόβεν ήταν στενός της φίλος, δεν ήταν σε θέση να την επισκεφθεί συγκλονισμένος από το θλιβερό γεγονός. Εκείνο, που έκανε όμως ήταν να καλέσει την βαρόνη στο σπίτι του. Προς έκπληξη των φίλων της, η βαρόνη αποδέχθηκε την πρόσκληση του μεγάλου συνθέτη. Ο Μπετόβεν αφού την υποδέχτηκε πήγε στο πιάνο και έπαιξε για πάνω από μια ώρα χωρίς διακοπή. Το ένα κομμάτι διαδεχόταν ασταμάτητα το άλλο δίνοντας τη συγκίνηση που ένιωθε και τη συμπάθεια προς τη φίλη του. Για πρώτη φορά μετά την απώλειά της, η βαρόνη κατάφερε να χαλαρώσει. Έφυγε από το σπίτι χωρίς να πει λέξη, και όταν εξιστόρησε το περιστατικό χρόνια αργότερα είπε, "Μου είπε τα πάντα με τη μουσική του και τελικά με ανακούφισε."r

Στα εικοσιέξι του χρόνια, ο Μπετόβεν άρχισε να αντιμετωπίζει πρόβλημα με την ακοή του. ¶κουγε τις νότες από το πιάνο σιγά σιγά να εξασθενίζουν και η αλήθεια είναι ότι του στοίχισε πάρα πολύ η απώλεια της ακοής του παρά το γεγονός ότι εκείνος δεν εγκατέλειψε ποτέ τη μουσική. Υπήρξε, φυσικά, η υπόθεση ότι η απώλεια της ακοής του ήταν αποτέλεσμα της κακομεταχείρισης από τον πατέρα του, καθώς τα χτυπήματα αυτά θα μπορούσαν να έχουν προκαλέσει πράγματι την ανάπτυξη ενός όγκου που μεγάλωνε με το πέρασμα του χρόνου. Μια τέτοια ανωμαλία θα μπορούσε να καταστρέψει το ακουστικό νεύρο του Μπετόβεν.

Ακόμα όμως και με την ολοκληρωτική κώφωση, ο Μπετόβεν συνέχισε να γράφει και παρέμεινε αφιερωμένος στην αγάπη του για τη μουσική, εξάλλου ο άκουγε πάντα τα διάφορα τμήματα των συνθέσεών του, πρώτα "στο κεφάλι του" πριν τα ακούσει στην πραγματικότητα. Συνέχισε να διευθύνει την ορχήστρα, ιδίως στο ντεμπούτο των νεοσύστατων συμφωνιών του. Η κώφωση του φυσικά ήταν τέτοια ώστε ο μαέστρος δεν μπορούσε να ακούσει τα χειροκροτήματα αλλά ήξερε ότι είχε ικανοποιήσει τους θεατές, όταν γύριζε το κεφάλι του και μπορούσε να δει το χτύπημα των χεριών τους.

Ο Μπετόβεν πέθανε στην ηλικία των 56 ετών, βάσει ιστορικών κειμένων λόγω επιπλοκών από το κρύο, ενώ ιστορίες αναφέρουν ότι πέθανε κατά τη διάρκεια μιας χαλαζοθύελλα.

Το έργο του διακρίνεται βασικά σε τρεις χρονικές περιόδους. Η πρώτη από τις πρώτες δημιουργίες του μέχρι το 1802. Η δεύτερη διαρκεί περίπου μέχρι το 1816 και η τελευταία περίοδος διακρίνεται από την παρουσία του ρομαντικού στοιχείου στις συνθέσεις του.

Στην πρώτη περίοδο τις σονάτες που συνέθεσε ο Μπετόβεν τις αφιέρωσε στον Haydn, που αποτέλεσε και τον σημαντικότερο δάσκαλό του. Οι σονάτες αυτές χαρακτηρίζονται και από μεγάλες ομοιότητες με αντίστοιχες συνθέσεις του δασκάλου του. Η σημαντικότερη ίσως από αυτές είναι η "Παθητική" (op. 13).

Η δεύτερη μουσική του περίοδος ξεκινά με την 3η Συμφωνία (ή Ηρωική Συμφωνία), η οποία είναι πολύ μεγάλη σε διαστάσεις για τα πρότυπα της εποχής και χαρακτηρίζεται από αρκετές παρεκτροπές από την κλασική δομή των συμφωνιών. Το δεύτερο μέρος (Πένθιμο Εμβατήριο) έχει εμβατηριακό χαρακτήρα και θεωρείται αναφορά στην Γαλλική Επανάσταση, ενώ εκείνη την περίοδο ο Μπετόβεν συνέθεσε και την μοναδική όπερα που έγραψε τη Fidelio, ενώ την περίοδο 1806-1808 ολοκληρώθηκαν και οι 4η, 5η και 6η Συμφωνία του.

Στην τρίτη και τελευταία μουσική του περίοδο ο Μπετόβεν χρησιμοποίησε έντονα το στοιχείο των παραλλαγών. Οι παραλλαγές Diabelli θεωρούνται από τα σημαντικότερα έργα αυτού του είδους, ενώ εκείνη την περίοδο ο Μπετόβεν ολοκλήρωσε και την 9η Συμφωνία του στην οποία περιέχεται και το μουσικό αριστούργημα Ωδή στη Χαρά του Σίλερ.



Edited By ENGLEZOS on 1273263963
Μπάμπης Εγγλέζος
http://babisenglezos.blogspot.com/

Επιστροφή στο

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης