Σελίδα 1 από 1

Δημοσιεύτηκε: 16 Ιουν 2010, 21:29
από ENGLEZOS
Τη μέρα που οι ένοχοι βαφτίστηκαν αθώοι

Γνωρίζαμε το σύνταγμα των αλεξιπτωτιστών. Οι ρεπόρτερ τούς χαρακτήριζαν «σκληρούς» όταν έδερναν ταραξίες, τη στιγμή που θα έπρεπε να χρησιμοποιούν τη λέξη «βάναυσοι». Κάπου στα τέλη του 1971 πιστεύω ότι όλοι αντιληφθήκαμε ότι το σύνταγμα των αλεξιπτωτιστών ετοιμαζόταν για μερικές αρκετά άγριες αναμετρήσεις. Ηταν σκληροτράχηλοι και επίλεκτοι, άνδρες που περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους περιμένοντας να γίνουν φασαρίες.

Μία εβδομάδα πριν από τη Ματωμένη Κυριακή, τον Ιανουάριο του 1972, ο Τζον Χιουμ, βουλευτής της περιφέρειας του Ντέρι όπου έγιναν τα επεισόδια, έγινε μάρτυρας μιας ακόμη από τις πολλές ανησυχητικές επιδείξεις δύναμης από τους αλεξιπτωτιστές. Σε μια διαδήλωση στο βόρειο Ντέρι οι αλεξιπτωτιστές έδειραν τους διαδηλωτές, ενώ ένας από τους αξιωματικούς τους πήγε ως τον Χιουμ και με προφορά αγγλικού ιδιωτικού σχολείου τον απείλησε. «Συνειδητοποίησα ότι κάτι νέο συνέβαινε. Κάποια απόφαση είχε ληφθεί από τον στρατό. Ανησυχούσα πολύ. Αυτοί ήταν πολύ σκληροί άντρες, δεν υπήρχε κανένας τρόπος να διαπραγματευτούμε μαζί τους» μου είπε ο Χιουμ χρόνια αργότερα.

Αραγε θα μπορούσαμε να είχαμε μαντέψει τι σήμαινε αυτό ή τους λιβέλους που θα έγραφε η βρετανική δημοσιογραφία εις βάρος εκείνων που θα έπεφταν νεκροί τη Ματωμένη Κυριακή, λίγες εβδομάδες αργότερα; Ως συνήθως _ και όπου «Ντέρι» μπορεί να διαβάσει κανείς «Φαλούτζα» ή «Γάζα» ή οποιοδήποτε αφγανικό χωριό _ οι αθώοι βαφτίστηκαν ένοχοι και οι ένοχοι αθώοι. Η μίζερη περιγραφή του ανώτατου δικαστή της Βρετανίας εκείνης της εποχής, του Λόρδου Γουίτζερι, για συρφετό του βρετανικού στρατού ο οποίος δολοφόνησε 14 καθολικούς, ήταν η μοναδική αν και μισή αλήθεια που προέκυψε από την αναίσχυντα σύντομη και τεμπέλικη έκθεσή του.

Εκείνοι οι στρατιώτες είναι γέροι πια. Το 1972 είχαν την ίδια ηλικία με εκείνους που σκότωσαν στο Ντέρι. Εγώ δεν ήμουν εκεί εκείνη την ημέρα, αλλά πήγαινα συχνά τα επόμενα χρόνια, όπως επιστρέφω και στις σκηνές των σφαγών στη Μέση Ανατολή. Το 1997, λίγο καιρό αφότου είχα γυρίσει από τη Βηρυτό, πήγα και πάλι να ψάξω στο Ντέρι. Αναρωτιόμουν αν είχε μείνει τίποτα. Στον τοίχο ενός ισόγειου διαμερίσματος στο συγκρότημα διαμερισμάτων Γκλενφάντα βρήκα δύο τρύπες από σφαίρες από τη Ματωμένη Κυριακή, δύο βαθιές πληγές στον φτηνό γύψο και στο τσιμέντο για να θυμίζουν στους καθολικούς της περιοχής τη δύναμη της αυτόματης καραμπίνας.

Υπάρχουν και άλλες τρύπες, όπως και πολλά αναθήματα, τα περισσότερα από τα οποία περιλαμβάνουν το όνομα του Ιησού Χριστού. Το πιο συγκινητικό από όλα είναι ένας απλός γρανιτένιος σταυρός, ο οποίος κατασκευάστηκε στη μνήμη των 14 «δολοφονηθέντων από Βρετανούς αλεξιπτωτιστές τη Ματωμένη Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 1972». Δίπλα σε αυτήν επιγραφή κάποιος χάραξε το 1979 ότι «το μόνο που χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να επουλώσουμε τις πληγές μας είναι η αλήθεια».

Τη βρήκαμε τελικά με το πόρισμα της έρευνας; Ηταν αρκετή; Σίγουρα είναι πολύ περισσότερη από όση αλήθεια θα μπορέσουν να δουν οι Παλαιστίνιοι για τη σφαγή στη Σάμπρα και στη Σατίλα το 1982. Το ίδιο ισχύει και για τους κατοίκους της Κανά, που απαίτησαν έρευνα το 1996 μετά τον ισραηλινό βομβαρδισμό που σκότωσε 101 πολίτες οι οποίοι είχαν βρει καταφύγιο σε συγκρότημα του ΟΗΕ. Η έκθεση των αξιωματούχων του ΟΗΕ υπονοούσε ότι η σφαγή ήταν ηθελημένη.

Ο Λόρδος Τζον Γουίτζερι δεν ήταν τόσο γενναίος. Από τις 500 μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων που του παραδόθηκαν μπήκε στον κόπο να διαβάσει μόνο τις 15. Ηταν απλώς οκνηρός; Ή μήπως ήταν ένας αδύναμος, ηθικά χρεοκοπημένος άνδρας, που φοβόταν περισσότερο να καταδικάσει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του από ό,τι να συγκαλύψει την αλήθεια;

Μήπως και εμείς οι Βρετανοί δημοσιογράφοι έχουμε κάτι για το οποίο πρέπει να απολογηθούμε με τη δουλική προσκόλλησή μας στην ιδέα της ακεραιότητας του βρετανικού στρατού; Δεν νομίζω ότι νοιαζόμασταν για τους Ιρλανδούς ούτε για τους καθολικούς ούτε για τους προτεστάντες. Δεν νομίζω ότι νοιαζόμασταν για την Ιρλανδία. Δεν νομίζω ότι ο βρετανικός στρατός νοιαζόταν. Επιτέλους, η έκθεση Σάβιλ απάντησε σε εκείνη την επιγραφή που είδα πριν από 13 χρόνια.

Τουλάχιστον όμως οι κάτοικοι του Ντέρι νοιάζονται για εκείνους που χάθηκαν άδικα. Το 2003 αμερικανοί αλεξιπτωτιστές άνοιξαν πυρ σε ένα πλήθος Ιρακινών που διαδήλωναν στη Φαλούτζα. Σκότωσαν 14 άτομα και ισχυρίστηκαν ότι οι Ιρακινοί τούς είχαν πυροβολήσει πρώτοι. Οι έρευνες που ακολούθησαν έδειξαν ότι αυτό ήταν ψέμα. Λίγες ημέρες αργότερα, στη Βαγδάτη, μου τηλεφώνησε ένας παλιός φίλος από το Ντέρι. Ηθελε να ηγηθεί μιας αντιπροσωπείας συγγενών των νεκρών της Ματωμένης Κυριακής στη Φαλούτζα, προκειμένου να εκφράσουν τη λύπη τους για τους θανάτους των ιρακινών διαδηλωτών. Δεν νομίζω ότι οι Αμερικανοί νοιάζονταν για τους Ιρακινούς. Οι Ιρλανδοί της Ματωμένης Κυριακής νοιάζονταν όμως.

Πηγή:TO BHMA - THE INDEPENDENT