ΕΝΩΣΗ ΜΕΤΟΧΩΝ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 

16 

 

μεγάλες αγορές (π.χ. ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο) που προσπαθούν να 

τεκμηριώσουν τον τρόπο με τον οποίο οι οικονομικοί διευθυντές 

αποφασίζουν αναφορικά με το ανωτέρω θέμα, χωρίς να έχει να υπάρξει 

ομόφωνη και καταληκτική άποψη. Για παράδειγμα, η μελέτη των 

Graham and Harvey (2001, JFE, v. 60, pp.187-243) για την αγορά των 

ΗΠΑ, η οποία έχει χρησιμοποιήσει απαντήσεις ερωτηματολογίων που 

απεστάλησαν στους οικονομικούς διευθυντές (CFOs) ενός μεγάλου 

δείγματος εταιριών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επιλογή της 

κεφαλαιακής διάθρωσης είναι πιο πιθανό να γίνεται με γνώμονα μια 

ιεραρχική επιλογή ασφάλειας (αυτό που είναι γνωστό ως pecking-order 

theory), κατά την οποία προτιμώνται τα παρακρατηθέντα κέρδη, 

ακολουθούμενα από εξωτερικές μορφές χρηματοδότησης όπως ο 

δανεισμός από τις τράπεζες ή από τις αγορές εταιρικών ομολόγων με 

τελευταία επιλογή τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και τις εκδόσεις 

νέων μετοχών που σχετίζονται, μεταξύ άλλων, με αυξημένα κόστη 

αντιπροσώπευσης (agency costs) και ασυμμετρίας πληροφόρησης 

(information asymmetry costs). Επίσης, η ίδια μελέτη τεκμηρίωσε ότι 

συχνά προτιμάται ο δανεισμός λόγω των ωφελειών που προκύπτουν από 

τις φορολογικές εκπτώσεις των τόκων  και του χαμηλότερου κόστους 

κεφαλαίου που ενίοτε προσφέρει ο δανεισμός και υπερτερούν, 

τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, έναντι του πιθανού κόστους χρεοκοπίας 

που συνεπάγεται ο δανεισμός αντιστοίχως (αυτό που είναι γνωστό στη 

χρηματοοικονομική ως trade-off theory). Αξίζει να σημειωθεί, ότι για την 

ελληνική αγορά δεν υπάρχουν αρκετές μελέτες που να προσπαθήσουν να 

διερευνήσουν και να εξηγήσουν τις αντίστοιχες επιλογές των 

οικονομικών διευθυντών και ιδιαίτερα με τον τρόπο αποστολής και 

συμπλήρωσης ερωτηματολογίων (questionnaire/survey approach) και 

οικονομετρικής ανάλυσης.