31
λειτουργήσει δηλαδή με τον 24/14 του ‘96 εισαχθεί για τις Δημόσιες
Επιχειρήσεις, που έχεις ένα Πρόεδρο να εποπτεύει την υλοποίηση
του management contract του Διευθύνοντος Συμβούλου. Αν αυτός
ο Προέδρος κάνει τη δουλειά καλά, αυτό μπορεί να έχει καλά
αποτελέσματα. Αν όμως ο Πρόεδρος μπει πάρα πολύ στην
καθημερινή Διοίκηση της εταιρίας ή αν ο διευθύνων αρνηθεί το
ρόλο του Προέδρου, αυτό θα δημιουργήσει συγκρούσεις, στη ΔΕΗ
είχαμε μια τέτοια περίοδο, φτάνει τη λειτουργία της εταιρίας σε
αδιέξοδο. Υπήρξε δηλαδή μια περίοδος όπου ο Πρόεδρος με το
Διευθύνοντα ήταν σε τόσο οξύτατη σύγκρουση, που κατέληξε και
σε ποινικοποίηση αυτής. Τα απόνερα αυτής της ποινικοποίησης,
15 χρόνια αργότερα, δεν έχουν εντελώς εξαλειφθεί. Όπου άσχετα
με το ποιος είχε δίκιο, η εταιρία δεν μπορούσε να λειτουργήσει ένα
τέτοιο σχέδιο και αυτό οδήγησε έκτοτε, να καταλήξει στο μονιστικό
μοντέλο. Το μοντέλο αυτό καθιστά ένα Διευθύνοντα πανίσχυρο. Το
δυϊστικό μοντέλο δημιουργεί διφυή εξουσία που αν δε λειτουργήσει
εναρμονισμένα, οδηγεί σε πολύ μεγάλες δυσκολίες για μια
επιχείρηση. Επομένως, εκεί που δεν υπάρχει ταύτιση ιδιοκτησίας
και εταιρίας, όπου ο Διευθύνων ή ο Πρόεδρος και Διευθύνων είναι
συγχρόνως και μεγαλομέτοχος, οπότε τα πράγματα είναι αρκετά
καθαρά, αλλά υπάρχει μια πραγματικά πολυμετοχική εταιρία που
κανείς δεν μπορεί να θεωρεί ότι έχει πράγματι τον έλεγχο της
εταιρία, εκεί πράγματι το μονιστικό μοντέλο δεν
ανταποκρίνεται στη
μετοχική διάρθρωση της εταιρίας και καθίσταται εις βάρος της Γ.Σ
των μετόχων ο Πρόεδρος
-
Διευθύνων να είναι πιο ισχυρός από ότι
θα έπρεπε. Αντίθετα, εκεί που υπάρχει ένας σαφής ιδιοκτήτης της
εταιρίας, μόνος του ή μαζί με άλλους, το μονιστικό μοντέλο μπορεί
να είναι πιο σωστό. Επομένως, εγώ αμφισβητώ για το ποια είναι η
βέλτιστη πρακτική. Η βέλτιστη πρακτική θα πρέπει να αφήνεται σε
κάθε εταιρία να τη διαμορφώνει κατά το δικό της βέλτιστο τρόπο,
που όμως έχει το εξής δυσανάλογο αποτέλεσμα: δε βοηθά το
benchmarking. Η πανσπερμία μορφών και εκδοχών διάρθρωσης
και λειτουργίας, θεσμικά μιλώντας, των αρχών και πρακτικών
εταιρικής διακυβέρνησης, δε μπορεί να οδηγήσει σε συγκρίσεις.
Δηλαδή, δε μπορεί να βοηθήσει στη διεξαγωγή συμπερασμάτων.
Επομένως, πρέπει να αναζητούμε πάντα ένα σημείο ισορροπίας