ΕΝΩΣΗ ΜΕΤΟΧΩΝ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
82
όπως, διακυμάνσεις του δείκτη του χρηματιστηρίου και της
κατανάλωσης, απέτυχε να δικαιολογήσει τη διαφορά 6,2% στην απόδοση
μεταξύ των μετοχών και των ομολόγων (Risk Premium), με ταυτόχρονα
ένα λογικό δείκτη αποφυγής κινδύνου (risk aversion). Για να
δικαιολογηθεί το premium, θα έπρεπε ο δείκτης αποφυγής κινδύνου να
πάρει τιμή 26, ενώ οι εμπειρικές μελέτες τον εκτιμούσαν από 1 έως 2.
Όπως περιέγραφαν οι Mankiw – Zeldes στο άρθρο τους ‘’The
consumption of stockholders and nonstockholders’’ (Journal of Finacial
Economics, 1991), δείκτης risk aversion 26 σημαίνει πως, αν τα άτομα
αντιμετωπίζουν ένα στοίχημα μεταξύ 50 και 100, με πιθανότητα για το
κάθε ενδεχόμενο 50%, θα ήταν πρόθυμα να παραιτηθούν του
στοιχήματος, αποδεχόμενοι ένα ποσό, περίπου 51,5.
Ακολούθησε σειρά άρθρων και μάλιστα από τους πλέον γνωστούς
καθηγητές, που προσπάθησαν να γεφυρώσουν τη διαφορά, είτε
τροποποιώντας κάποιες παραμέτρους, είτε εισάγοντας νέες. Οι
περισσότερες πετύχαιναν έναν περιορισμό του χάσματος μεταξύ
εμπειρικών και θεωρητικών αποτελεσμάτων, χωρίς όμως να το
γεφυρώνουν πλήρως.
Η έρευνά μου στη βάση δεδομένων της βιβλιοθήκης μου εμφάνισε ένα
άρθρο με τίτλο ΄΄Do noise traders influence stock markets?’’ του Morgan
Kelly (Journal of Money, Credit and Banking, 1997). Μάλλον δεν
θεωρούταν ένα σπουδαίο άρθρο από ακαδημαικής πλευράς. Δεν είχε
κανένα θεωρητικό μοντέλο. Ήταν μια στατιστική μελέτη, δημοσιευμένη
σε ένα περιοδικό με άρθρα χρηματοοικονομικών.
Ο Kelly εξέτασε (χρησιμοποιώντας τα δεδομένα για τα μερίσματα που
δηλώνονταν κάθε χρόνο σε σχέση με το συνολικό ατομικό εισόδημα), αν
η συμπεριφορά των ατόμων με μεγαλύτερο πλούτο, πιθανότατα με
μεγαλύτερη ικανότητα στην εκτίμηση των θεμελιωδών στοιχείων των
εταιρειών και με καλύτερη οπτική της αγοράς (smart money) είναι η ίδια
με τη συμπεριφορά μιας μεγαλύτερης ομάδας επενδυτών, χαμηλότερου
εισοδήματος που επενδύουν με βάση το κλίμα αισιοδοξίας που
δημιούργησε μια πρόσφατη άνοδο, χωρίς να μπορούν να αξιολογήσουν
τα θεμελιώδη (noise traders).